Enkele verhaaltjes van ginder

"Op een of andere manier is het dankzij de aardbeving dat ik dit klein gezond jongetje heb." 9 december 2010 Lucienne en Sébastien, 8 maanden oud. ©UNICEF Haiti/2010/McBride In het hartje van Mais Gate, een tentenkamp voor de mensen die moesten verhuizen door de ...

"Op een of andere manier is het dankzij de aardbeving dat ik dit klein gezond jongetje heb."

9 december 2010

Lucienne en Sébastien, 8 maanden oud. ©UNICEF Haiti/2010/McBride

In het hartje van Mais Gate, een tentenkamp voor de mensen die moesten verhuizen door de aardbeving op 12 januari 2010, hebben Lucienne en Sébastien een oase van rust gevonden: de babyvriendelijke tent, ondersteund door UNICEF.

Sébastien, acht maanden oud, is een actief en lachend kind. Hij staat bijna alleen recht. Lucienne is trots op haar zoon, die voor de andere jonge moeders een voorbeeld is van een goed gevoed kind. Volgens haar is het dankzij de verpleegsters van de babyvriendelijke tenten dat Sébastien, een paar weken na de aardbeving geboren, zo een goede gezondheid heeft: "Voor de aardbeving wist ik niet hoe ik voor een baby moest zorgen, en kende ik niets over borstvoeding" zegt ze. "Op een of andere manier is het dankzij de aardbeving dat ik dit klein gezond jongetje heb."

De inwoners van Mais Gate leven in moeilijke omstandigheden. ©UNICEF Haiti/2010/McBride

Mauvette, de hoofdverpleegster, heeft reeds 450 vrouwen in haar tent gehad sinds ze begin februari geïnstalleerd is. "Uitleggen aan de ouders hoe belangrijk het is om uitsluitend borstbvoeding te geven en de manier waarop er moet gezorgd worden voor de kinderen is van cruciaal belang in moeilijke omstandigheden. Veel moeders die hier komen hebben hun kind ander vloeistof gegeven na de geboorte en reeds vast voedsel voor 6 maand." zegt ze. "Dankzij onze onderwijsacties kunnen we ze overtuigen om borstvoeding te geven en hun kinderen groeien goed!"

Het team van de babyvriendelijke tent werkt er ook aan om de mythes rond de aardbeving te verdrijven. Veel vrouwen vrezen, bijvoorbeeld, dat hun melk beïnvloed is door de aardbeving en dat het hun baby kwaad kan doen. De onderwijssessies van Mauvette en haar team stellen de moeders gerust: vandaag geven 80% van de moeders die in de tent komen borstvoeding.

Cholera voorkomen

Ondertussen leven de gezinnen in het kamp zonder enige privacy in tenten die werden geplaatst door de humanitaire organisaties of onder geïmproviseerde schuilplaatsen met een dekzeil. Het is niet dat er sinds de catastrofe nog niets is gebeurd, maar een hoofdstad en zijn omgeving heropbouwen vergt tijd. Zelfs met de moderne middelen van een rijk land zal dit werk jaren duren. En zeker aangezien Port-au-Prince voor de aardbeving een bijzonder arme, overbevolkte en chaotische stad was.

Mauvette, de hoofdverpleegster, heeft de preventiemaatregelen tegen cholera enorm versterkt. ©UNICEF Haiti/2010/McBride

In het kamp van Mais Gate gaan mannen, vrouwen en kinderen voortdurend naar de geïnstalleerde waterpunten om bidons te vullen om te kunnen drinken, zich te wassen en te koken.

De babyvriendelijke tent is een oase van rust tijdens deze choleraperiode die eind oktober in Haïti is begonnen. Iedereen die de tent betreedt moet zijn handen wassen met water behandeld met chloor en met zeep. Mauvette houdt alle bezoekers in de gaten. Indien ze hun handen niet behoorlijk wassen, geeft ze hen een demonstratie en legt ze hen het belang uit van het voorkomen van cholera. "Iedere moeder krijgt zeep, Orale Rehydratatiezouten en waterzuiveringstabletten", legt de verpleegster uit. "De babyvriendelijke tenten zijn niet enkel een plaats waar men het belang van borstvoeding leert, ze zijn ook cruciaal om informatie te verstrekken die de ouders nodig hebben om hun gezin gezond te houden en om kost wat kost te vermijden dat cholera zich verder verspreidt."

---------------

"We hebben geen toiletten. We gebruiken een emmer die we leegmaken in open riolen"

9 december 2010

Délivrance met 3 van haar 7 kinderen in de kleine schuilplaats dat sinds 10 maanden dienst doet als huis. ©UNICEF Haiti/2010

Délivrance, een mama van 39 jaar, leeft met haar 7 kinderen in een onafgewerkte betonnen structuur in Cité Eternelle, één van de armste en dichtbevolkste wijken van Port-au-Prince. "Na de aardbeving van 12 januari heeft ons gezin in onmenselijke omstandigheden geleefd" vertelt ze. "Mijn man is overleden tijdens de aardbeving. We sliepen op straat totdat een vriend ons de toelating gaf om hier te blijven." Een jaar na de catastrofe kunnen deze moeilijke leefomstandigheden vragen doen rijzen. Maar gezien de omvang van de schade, het aantal getroffen personen en de situatie in Port-au-Prince voor de aardbeving, is het normaal dat het reconstructiewerk in een zone die zo uitgestrekt en dichtbevolkt is, tijd in beslag neemt, zelfs met enorme middelen.

Zoals in de meeste wijken van de hoofdstad, en zoals reeds het geval was voor de aardbeving, is Cité Eternelle niet voorzien van stromend water en sanering. De open riolen, gevuld met afval, blokkeren de smalle straten. "We hebben geen toiletten. We maken gebruik van een emmer die we leegmaken in open riolen", legt Délivrance uit.

Délivrance is water gaan halen bij het gemeenschappelijke waterpunt. ©UNICEF Haiti/2010

Deze omstandigheden zijn zeer verontrustend in tijden van cholera. Dat is de reden waarom de preventiecampagnes van UNICEF voor cholera als eerste in deze wijken plaatsvinden. Overal in Cité Eternelle hebben teams van gezondheidsmedewerkers posters opgehangen waarop de inwoners kunnen lezen hoe ze zichzelf kunnen beschermen en hoe ze de ziekte kunnen bestrijden. Aan de waterpunten worden eveneens berichten verspreid door middel van luidsprekers en worden er waterzuiveringstabletten uitgedeeld vanwege UNICEF.

Délivrance behandelt het water dat ze gaan halen is bij het gemeenschappelijke waterpunt met de waterzuiveringstabletten van UNICEF. ©UNICEF Haiti/2010

Délivrance krijgt er telkens wanneer ze haar emmer van 15 liter gaat vullen, wat ervoor zorgt dat haar gezin kan drinken, koken en zich kan wassen gedurende 2 dagen. Ze zegt: "Ik kan niet met zekerheid weten of het water dat ik hier kom halen gezuiverd en echt puur is, maar met de zuiveringstabletten weet ik ten minste dat mijn kinderen het mogen drinken zonder gevaar."

---------------

Een herenigd gezin

De dochters van Joseph en Marie. Het programma, ondersteund door UNICEF, heeft het mogelijk gemaakt voor de twee oudste dochters hun gezin terug te vinden. ©UNICEF/Haiti/2010/McBride

13 december 2010

Joseph Charles* en zijn vrouw leefden in Leogane, een stad in de buurt van het epicentrum van de aardbeving van 12 januari 2010, samen met hun 3 dochters, waaronder een tweeling van 12 jaar: Latima en Karline. Voor de aardbeving kweekte Joseph rijst en verdiende niet zo veel. Zijn vrouw verkocht fruit en groenten in het centrum van de stad. Zoals bij zovele andere overlevenden van de aardbeving heeft de catastrofe hun huis vernietigd en hun bescheiden lonen weggenomen.

Toen we voorgesteld hadden om hun tweeling in een residentieel centrum onder te brengen, hebben Joseph Charles en zijn vrouw, die onmogelijk hun gezin konden onderhouden, het voorstel aanvaard. Ze wisten dat het zonder twijfel de enige oplossing was om hun dochters de mogelijkheid te bieden om toegang te hebben tot water, eten en onderdak. "Ik voelde mij onwennig en beschaamd", zegt Marie, de moeder van de 3 meisjes. "Het was het moeilijkste wat ik ooit had meegemaakt."

Latima en Karline, blij terug thuis te zijn met hun klein zusje Jocelyn (die niet op de foto staat). ©UNICEF/Haiti/2010/McBride

De ouders van Latima en Karline mochten hun kinderen om de twee weken bezoeken, maar telkens als ze weer afscheid moesten nemen van hun dochters, brak hun hart. "We hadden het gevoel dat we in onze taak als ouders gefaald hadden", zeggen ze.

"40% van alle door de werkgroep** geregistreerde kinderen waren van hun ouders gescheiden voor de aardbeving", legt Jean Lieby, de verantwoordelijke van de bescherming van kinderen voor UNICEF in Haïti, uit. "Deze grove ongelijkheden van de Haïtiaanse samenleving zijn verergerd door de aardbeving."

Met het oog op de vermindering van deze ongelijkheid heeft de NGO Terre des Hommes in samenwerking met UNICEF een project opgestart om duurzame oplossingen te vinden voor de gezinnen die het gevoel hebben geen andere keuze meer te hebben dan hun kinderen te verlaten. Vierentwintig gezinnen die hun kinderen in een centrum hebben geplaatst om financiële redenen werden voor dit pilootproject gekozen. De ouders, zoals Joseph en Marie, hebben maatschappelijke werkers ontmoet die de mogelijkheid hebben bekeken om hun bedrijf herop te starten. Indien dit niet mogelijk was hebben ze andere oplossingen gezocht. Ze hielden rekening met hun competenties die hen toelieten een kleine zaak op te starten.

Latima (links) heeft geluk gehad dat ze met haar familie herenigd kon worden. ©UNICEF/Haiti/2010/McBride

Dankzij deze hulp heeft de familie van Joseph een bankrekening kunnen openen, de schoolkosten van de meisjes kunnen betalen, eten kunnen kopen en een nieuw klein huisje kunnen bouwen. Joseph werkt terug in de rijstvelden en heeft zelfs enkele mensen kunnen tewerkstellen, waardoor zij op hun beurt hun gezinnen kunnen onderhouden.

De tweeling is nu naar huis kunnen gaan. De dag van hun terugkeer was de glimlach op hun gezicht bij het zien van hun moeder die hen had horen aankomen bij de deur genoeg bewijs van hun geluk om weer een herenigd gezin te zijn!

* De namen van de geciteerde personen zijn veranderd.
** De intersectorale werkgroep voor kinderen die gescheiden zijn van hun familie is een groep bestaande uit verschillende organisaties, waaronder UNICEF.

---------------

"Mijn wens is dat we hulp krijgen om een nieuw leven te beginnen"

15 december 2010

De tijdelijke school van Jacquot. ©UNICEF Haiti/2010

Tot voor kort hadden de inwoners van Jacquot geen school of ziekenhuis in hun dorp, een klein stadje gelegen in een bergachtig gebied in het noorden van Port-au-Prince. Ongeveer een jaar na de aardbeving, dankzij de steun van UNICEF, hebben ze het nu alletwee.

Zuster Marie Bénédicte is niet enkel beheerder van de lokale school, maar ook de arts die het enige ziekenhuis beheert voor de 8.000 inwoners van Jacquot en de omringende dorpen.

"Ik zie 60 tot 80 patiënten per dag" zegt Zuster Bénédicte. "Voordat we het ziekenhuis gebouwd hadden naar aanleiding van de aardbeving, moesten de meeste patiënten naar Port-au-Prince gaan om behandeld te worden, indien ze de financiële mogelijkheden hadden en indien ze het geluk hadden er op tijd te geraken alvorens hun ziekte hen fataal werd."

Marie Marthe en haar dochter van 6 jaar, Lourdia, komen een arts raadplegen in het ziekenhuis van Jacquot. ©UNICEF Haiti/2010

"Ik ben moeten opstaan om 3 uur deze ochtend om mijn dochter van 6 jaar naar de dokter te brengen", legt Marie Marthe uit. "We hebben 4 uur gestapt om hier te geraken. Lourdia heeft al meer dan een week koorts, ik ben heel ongerust." Voor de opbouw van het ziekenhuis ondersteund door UNICEF, moesten Lourdia en haar moeder 8 uur stappen om het dichtstbijzijnde gezondheidscentrum te bereiken. "Mijn wens is dat we hulp krijgen om een nieuw leven te beginnen", zegt Marie Marthe, "Het was een zeer moeilijk jaar voor ons."

"De toegang tot de gezondheidszorg verbeteren, en voornamelijk voor de geïsoleerde gemeenschappen zoals Jacquot, is een prioriteit voor UNICEF, en vooral in de zones die een jaar geleden door de aardbeving getroffen zijn of waar momenteel cholera heerst", legt de verantwoordelijke van de Gezondheidszorg voor UNICEF in Haïti, Dr. Jean-Claude Mubalama, uit.

De kinderen nemen hun maaltijd in de tijdelijke school geplaatst door UNICEF in Jacquot. ©UNICEF Haiti/2010

De dichtstbijzijnde school werd vernietigd door de aardbeving. Die is nu heropgebouwd, dankzij de steun van UNICEF, maar de kinderen kunnen het trauma moeilijk verwerken. "Ik werk niet meer zo goed als ik zou moeten sinds de aardbeving, ik kan mij niet meer concentreren en heb steeds schrik", geeft Darline toe, een studente van 17 jaar. Zuster Bénédicte legt uit dat school heel belangrijk is om kinderen zoals Darline te helpen dit psychologisch trauma te verwerken: "Hier spelen ze met hun vrienden en delen hun gevoelens en emoties", zegt ze. Wat meer is, de school onder een tent geeft kinderen de tijd om de angst te verwerken die ze nog steeds hebben als ze binnen een gebouw moeten zijn.

Een jaar na de ramp blijft UNICEF scholen zoals deze steunen zodat de kinderen die in afgelegen plattelandsgebieden leven een kans hebben om kwaliteitsonderwijs te krijgen. "Onze collega’s hebben fantastisch werk geleverd, ze hebben onvermoeibaar gewerkt om hulp te bieden in een heel moeilijke omgeving", zegt Zaid Juril, een vertegenwoordiger van UNICEF.