Interview met Luc Chauvin, regionaal UNICEF-adviseur voor noodhulp in Azië, in Peshawar.

Peshawar is de hoofdstad van de provincie Khyber-Pakhtunkhwa, die als eerste getroffen werd door de overstromingen waarmee bijna 2,5 miljoen mensen te maken kregen.
 

Hoe is de actuele situatie in het noordwesten van het land? Is het nu opgehouden met regenen?
 

Luc Chauvin: Op dit ogenblik regent het niet in het noordwesten, maar we worden geconfronteerd met enorme ravages: de infrastructuur is grotendeels vernietigd. Zo zijn er bijvoorbeeld 200 scholen en 40 ziekenhuizen en gezondheidscentra beschadigd of helemaal verwoest. En dan moet je weten dat er nog meer dan een maand moesson voor de boeg ligt, het is dus mogelijk en zelfs waarschijnlijk dat er nog hevige regens volgen.
 

Zijn er nog bevolkingsgroepen die afgesneden blijven van de rest van de wereld?
 

Inderdaad, spijtig genoeg hebben we nog geen toegang tot alle dorpen. In de vlakte lukt het wel, maar het probleem situeert zich in de bergachtige gebieden van de provincie waar nog dorpen onbereikbaar blijven. In het district Kohistan bijvoorbeeld zijn er tot op heden 31 dorpsgemeenschappen bijna helemaal geïsoleerd. De enige manier om deze gebieden te bereiken is het transport van humanitaire hulpgoederen per helikopter, te voet of met muilezels: maar die beide laatste transportmiddelen zijn erg traag. We hebben meer helikopters nodig. De Verenigde Naties hebben beroep gedaan op de Humanitarian Air Service (UNHAS) en we verwachten binnenkort drie helikopters die het transport van hulpgoederen moeten vergemakkelijken. Op dit ogenblik is dat in de handen van het Pakistaanse leger en dat van de Verenigde Staten.
 

Het risico op ziekten is enorm, vooral voor kinderen. Waaruit bestaat de UNICEF-noodhulp aan kinderen?

In onze regio delen we water uit aan ongeveer 750.000 mensen, maar er zijn ongeveer 2,5 miljoen personen getroffen, van wie bijna de helft kinderen. We moeten dus onze interventie snel opdrijven om het uitbreken van ziekten door besmet water te voorkomen. Tezelfdertijd zijn we gestart met de herstelling van de waterleidingen die in veel steden en dorpen vernietigd werden. Maar er blijft nog zo veel te doen!

We bezorgen ook voedingsupplementen aan kinderen, omdat 15 à 20% van de kinderen in de regio slecht gevoed zijn – en we hebben nog niet alle kinderen kunnen bereiken. De 17e augustus zijn we gestart met een vaccinatiecampagne tegen mazelen in het district Peshawar, onder meer in scholen die als voorlopige kampen fungeren. 

De start van het schooljaar werd met twee weken uitgesteld. Zullen kinderen binnenkort opnieuw naar school kunnen?

Jawel, het schooljaar begint op de eerste september, maar het is niet zeker dat alle kinderen terug in hun school terechtkunnen. Meer dan 1000 scholen zijn op dit moment benomen door mensen die voor de overstromingen moesten wijken, alleen al in de provincie KPK. Het is duidelijk dat deze families tegen die datum nog geen nieuw huis zullen gevonden hebben. UNICEF levert voorlopige tenten en schoolbenodigdheden voor de kinderen zodat ze les kunnen volgen, zelfs in tijdelijke onderkomens, in afwachting van de heropbouw of het herstel van de scholen. Bijgevolg zal UNICEF de heropbouw van scholen steunen, waarmee we hier ruime ervaring hebben na de aardbeving van 2005, dankzij onze voorbeeldige samenwerking met de Zwitserse Ontwikkelingssamenwerking (Swiss Development Cooperation, SDC).

Hoe verloopt de samenwerking met andere organisaties op het terrein?

In deze streek van noordwest Pakistan is er al bijna twee jaar een humanitaire crisis ten gevolge van gevechten tussen het Pakistaanse leger en de Taliban-opstandelingen, en de multisectoriële samenwerking verloopt goed: UNICEF is verantwoordelijk voor water/zuivering, voedsel en de sectoren van de opvoeding, in samenwerking met tal van NGO's, en elk project wordt mee geleid door de respectievelijke ministeries. Aan de andere kant zijn er in de zuidelijke provincies Punjab en Sindh minder humanitaire organisaties aanwezig, en dat brengt nu duidelijke problemen met zich mee die zich zullen blijven voordoen, ten minste op korte termijn.

Zijn er, na uw ervaringen – lichtpunten, zelfs kleintjes – die mensen hoop kunnen bieden?

Er is natuurlijk frustratie, dat is duidelijk: mensen verwachten heel wat van humanitaire organisaties en zijn logischerwijs geïrriteerd door het trage opstarten van de hulp door de internationale gemeenschap. Maar ondertussen werd toch al de helft van de fondsen toegezegd die door de Verenigde Naties werden gevraagd voor noodhulp.  We wachten nu op een snelle uitbetaling van deze fondsen, en vervolgens op een substantiële verhoging van de bijdragen van donorlanden. Het wordt nu duidelijk dat het bedrag van 459 miljoen dollar dat door de secretaris-generaal van de VN als noodhulp werd gevraagd na een maand moet worden opgetrokken, omdat de noden  onmetelijk groot zijn. Beeld je een gebied in, zo groot als Engeland dat onder water staat: dat geeft je een beeld van de schade aan de infrastructuur, aan de oogst, aan de huizen... Die is gigantisch, en kinderen zijn de eersten van de miljoenen slachtoffers. We hebben echt nood aan de onmiddellijke mobilisatie van de internationale gemeenschap.