Veertienjarige Amina hoopt op een nieuwe start in Dadaab

De kampen Ifo, Hagadera em Dagahaley in Dadaab, Kenia, stromen vol met vluchtelingen uit buurland Somalië. In deze troosteloze omgeving ontmoette Edita Nsubuga, medewerkster van UNICEF Kenia, de 14-jarige Amina op 19 juli 2011.

Edita vertelt: “Ik zag haar voor het eerst in blok N-Zero in kamp Ifo. Haar jonge gezicht was verborgen achter doeken. In eerste instantie dacht ik dat het door de vele kledinglagen kwam. Maar toen ze opstond, zag ik duidelijk dat ze zwanger was. Zeven maanden om precies te zijn. Ze is 14 jaar en krijgt haar eerste kindje in het kamp."

26 dagen lopen

© UNICEF/NYHQ2011-1019/Holt

Amina is 10 dagen geleden in Dadaab aangekomen met haar schoonmoeder en wat andere familieleden. Vanuit hun woonplaats in Zuid-Somalië hebben ze 26 dagen lang gelopen. Gelukkig zijn ze niet overvallen, maar ze moesten wel uitkijken voor hyena's en leeuwen.

Onderweg waren ze afhankelijk van de goedheid van vreemden. Toen er geen geitenvlees meer was om te eten, zat er niets anders op dan te bedelen. Zelfs van mensen die heel weinig hadden, kregen ze een beetje rijst en water. Ze wilden Amina en haar familie niet met een lege maag verder laten gaan.

Uitgehuwelijkt in plaats van naar school

Amina is nooit naar school geweest. Haar oom vertelt dat het nooit bij haar ouders is opgekomen om haar naar school te sturen, omdat ze het nut er niet van inzagen. In plaats daarvan huwelijkten ze haar uit toen ze 12 was. Amina's man is nog steeds in Somalië, wanhopig op zoek naar werk. In deze moeilijke tijden is het bijna onmogelijk een baan te vinden.

Vol verwachting

“Ondanks haar jonge leeftijd, straalt Amina kalmte en kracht uit. Een verwachtingsvolle blik die ik hier al op tal van gezichten heb gezien”, vertelt Edina. “Ik heb moeite om oogcontact te maken met Amina of andere mensen die ik in het kamp ontmoet.

© UNICEF/NYHQ2011-1016/Gangale

Ze hebben zo veel nodig, maar het enige wat ze vragen zijn de eerste levensbehoeften voor hun gezin: zuiver water, sanitaire voorzieningen, toegang tot gezondheidszorg en een dak boven hun hoofd.”

“Dit meisje gelooft dat alles goed zal komen als haar familie eenmaal in het kamp geregistreerd is. En als ze een van de meest waardevolle dingen voor nieuwkomers krijgen: een voedselbonnenkaart. Tot dat moment blijft Amina wachten in het sombere en stoffige blok N-Zero. Wachten op een nieuwe start van haar leven.”

Amina is een schuilnaam.