Trefwoorden

De beklemmende getuigenis van Shindano, kind in een militie

Sinds vele jaren woedt er in Tanganyika een intercommunautair conflict. Kinderen en vrouwen zijn de eerste slachtoffers van de confrontaties tussen beide groepen. Meer nog: honderden kinderen bevinden zich in de frontlinie van de milities.

Van zodra het geweld is uitgebroken, werden kinderen in milities ingelijfd. Wat deze kinderen leren ontwikkelen, zijn haatgevoelens. Brutaliteit en wraakacties worden gestimuleerd in naam van het verdedigen van de eigen identiteit.

In het hart van Tanganyika was Shindano een van deze kinderen: hij kon de basisschool niet afmaken omdat hij moest deelnemen aan de strijd naast de volwassenen.

Kinderen temidden van het intercommunautair conflict

Het conflict tussen Twa (pygmeeën) en Luba (bantoes) gaat terug tot 2013. In 2016 wakkerde het conflict opnieuw op doordat de Twa hun rechten opeisten. De Luba vonden dat de Twa onderworpen moesten blijven.

Tanganyika is een uitgestrekte provincie van om en bij de 500.000 km². Ze grenst aan de provincie Zuid-Kivu. Het gebied wordt geteisterd door dit conflict, dat al enorm veel dodelijke slachtoffers maakte, waaronder veel vrouwen en kinderen.

Om hun rangen uit te breiden begonnen etnische zelfverdedigingsgroepen, genaamd ‘Elementen’, kinderen te recruteren. Zowel meisjes als jongens, tussen de 12 en de 17 jaar, werden ingelijfd. Vandaag tellen deze groepen meer dan 1910 strijdende kinderen die moeten gedemobiliseerd worden. Shindano was een van hen. Vandaag maakt hij niet langer deel uit van de zelfverdedigende militie van de Luba.

Ontmoeting met Shindano, kind in een zelfverdedigende militie

Nyemba, een dorp op 135 km van Kalemie, hoofdplaats van de provincie Tanganyika. We ontmoetten er een jonge soldaat uit de zelfverdedigende bantoemilitie Luba. Hij vertelt ons hoe hij zich bewust is geworden van zijn rechten als kind:

« Ik heet Shindano. Ik ben 12 jaar oud en ben een ‘element’. Dit betekent dat ik een gewapende strijder ben in de zelfverdedigende bantoemilitie Luba. In september 2016 werden de Luba schaamteloos afgeslacht door de Bambote (pygmeeën). Daardoor besloot ik om mij aan te sluiten als kindsoldaat bij deze militie . Op dat moment voelde ik dat mijn leven echt ging veranderen. Op het slagveld stond ik vaak in de aanvalslinie, niet alleen om de operaties te coördineren, maar ook om mijn vrienden aan te vuren en om ze te trainen om pygmeeën met pijlen te doden.

Zoals gewoonlijk in dit soort groepen stuurden mijn chefs, die ouder waren dan ikzelf, me er regelmatig op uit om  Twa (pygmeeën) die nog in leven waren, in stukken te snijden. Op die manier nam ik wraak op onze naasten die vermist waren.

Iedere dag had ik na de gevechten verschrikkelijke honger. Ik kon soms twee, drie dagen doorbrengen zonder te eten. Ik was verplicht kippen, eenden en groenten te stelen om te kunnen eten. »

Van pleidooi tot demobilisatie : de actie van de Kindreporters

« Alles is voor mij veranderd toen ik deelnam aan een pleidooisessie over kinderrechten door de Kindreporters. Deze sessie werd ondersteund door de ‘Journalistes Amis des enfants’ . Tijdens deze sessie hoorde ik Guislin, een Kindreporter, zeggen: ”Ik ben een kind. Mijn plaats is op school en niet in een militie. Kinderen moeten beschermd worden door volwassenen. »

Vanaf dat moment kreeg Shindano het gevoel dat hij gebruikt en uitgebuit werd door zijn oversten.

« Ze hebben me gepusht, me getoond hoe ik moest doden en stelen en ze hebben van mij geprofiteerd. Maar ik heb er helemaal niets aan gehad. Behalve verwondingen, bijensteken en afschuwelijke herinneringen.

Ik heb uiteindelijk begrepen dat ik rechten heb, en verplicht ben deze op te eisen bij mijn ouders, mijn oversten en bij de lokale autoriteiten, en dat ik er ook alles aan moet doen om deze rechten te doen respecteren.

De chefs van mijn militie waren onder de indruk toen ze me hoorden zeggen dat ik wou dat mijn rechten werden gerespecteerd en sindsdien vragen ze telkens er reizigers zijn die naar Ngombe, mijn geboortedorp gaan, of ik er klaar voor ben om te vertrekken.

Shindano wil heel graag treugkeren naar zijn biologische ouders als ze nog leven, of bij adoptieouders om zijn studies af te maken.

De actie van UNICEF

  • Naast het aanklagen van ethnische gewapende groeperingen die kinderen inzetten, organiseert UNICEF, via de Kindreporters, voortdurend pleidooisessies bij de lokale en provinciale autoriteiten om hen aan te sporen maatregelen te nemen om de recrutering van kinderen te verbieden en om de kinderen die nog in gewapende groepen zitten te demobiliseren.
  • Dankzij contacten met lokale media wordt het vreedzaam samenleven tussen de twee ethnische groeperingen gepromoot via de verspreiding van boodschappen via 16 lokale radiozenders die worden gefinancierd door UNICEF.
  • Ook worden pleidooisessies gehouden naar militiechefs en traditionele machthebbers toe om de demobilisatie te bekomen van kinderen in milities en hun sociale reïntegratie.

Artikel door Benjamin Kasongo lid van ‘Réseau des Journalistes Amis de l’Enfance (RJAE), uit Kalémie, voor Ponabana.

Blijf op de hoogte van onze activiteiten in België en in de wereld