Trefwoorden

De kinderen die asiel aanvragen in Europa

Hoewel de meeste kinderen vergezeld zijn door hun familie, steken meer en meer kinderen in hun eentje de grenzen over. In Europa alleen al zijn er al honderdduizenden kinderen aangekomen. In 2016 hebben er tot nu toe meer dan 95.000 kinderen een asielaanvraag ingediend. Na vele gevaren en beproevingen te hebben doorstaan tijdens hun reis, krijgen ze opnieuw te kampen met problemen en obstakels om asiel te verkrijgen in het land van bestemming dat ze hebben gekozen.

© UNICEF/UN026304/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026304/Gilbertson VII Photo

Jannat Raslan (links), 7 jaar, en haar moeder Amira komen uit Homs en Syrie. Ze zijn met 5 in de familie en zijn in Duitsland aangekomen in december 2015. Ze wonen in een opvangcentrum voor vluchtelingen in de wijk Prenzlauer Berg in Berlijn.

« Ons doel was om naar hier te komen en een gevoel vrede en veiligheid terug te vinden », legt Mw. Raslan uit.

© UNICEF/UN026300/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026300/Gilbertson VII Photo

Khaled Raslan speelt voetbal met zijn zonen Karam en Amr van 4 en 7, in een park vlakbij het opvangcentrum waar ze verblijven. Het grootste deel van zijn tijd gaat naar het opvolgen van de asielaanvraag van de familie.

« Het proces verloopt veel trager dan verwacht », vertelt hij. Ik heb al heel wat tijd doorgebracht in wachtruimtes en kantoren.

© UNICEF/UN026360/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026360/Gilbertson VII Photo

Mevrouw Raslan (vooraan links), met vrienden en familie in het park, vertelt : « We zijn met de hele familie naar hier gekomen om een nieuw leven te beginnen en om alles te leren over de Duitse cultuur. »

Ze geeft Engelse les aan vluchtelingen voor een klein salaris. Haar tweelingen Jannat en Amr gaan nu ook naar school.

© UNICEF/UN026335/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026335/Gilbertson VII Photo

Meneer en Mevrouw Raslan, en Amr, hun jongste zoon, doen hun boodschappen in de supermarkt in de buurt. De families mogen niet koken in het vluchtelingencentrum. Maar mevrouw Raslan zegt : « Dat zijn minieme problemen in verhouding met de enorme vrijgevigheid om ons hier op te vangen. »

© UNICEF/UN026364/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026364/Gilbertson VII Photo

Meneer Raslan (rechts), zijn zonen en een andere vluchteling, poetsen hun tanden in de gemeenschappelijke badkamer van het opvangcentrum. De familie woont hier nu met honderden andere vluchtelingen sinds juni 2016, na 6 maanden te hebben doorgebracht in de gymzaal van een school.

« De omstandigheden waren erg moeilijk daar », zegt Mr. Raslan.

© UNICEF/UN026365/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026365/Gilbertson VII Photo

« We zitten niet meer in een noodsituatie. Ons leven ziet er iets normaler uit nu… En twee van onze kinderen gaan naar school. Het gaat heel wat beter dan vroeger, en het zal nog beter gaan van zodra we door de volgende fase door zijn. »

Zijn zoontjes vallen in slaap, terwijl hij hen een verhaaltje voorleest.

© UNICEF/UN021772/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN021772/Gilbertson VII Photo

Sajad Al-Faraji, 15 jaar, komen uit Bassora in Irak, en zijn in Oostenrijk aangekomen in november 2015. Sajad is sinds zijn geboorte van het middel af verlamd, en probeert zich in te schrijven in een school. Hij heeft de kans gemist naar een school te gaan voor kinderen met een handicap. Hij is enkele maanden immers gevallen en heeft zijn been gebroken.

© UNICEF/UN021721/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN021721/Gilbertson VII Photo

Sajad en zijn familie wonen in een leegstaand hospitaal in Wenen en integreren zich in een nieuwe gemeenschap. Ze hebben nu meer zelfvertrouwen gekregen om zich in de stad te verplaatsen. Sajad en zijn mama, Mona Al-Hammoudi, nemen de tram naar een liefdadigheidsavond voor vluchtelingen die nog geen opvang hebben gevonden.

© UNICEF/UN021725/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN021725/Gilbertson VII Photo

Sajad (centraal, in een rolstoel), zijn moeder (met beige hoofddoek) en zijn zus Houda Al-Malek (achteraan, met een koffie) genieten van het eten en het spektakel tijdens een evenement dat jaarlijks plaatsvindt in ene stadium in de hoofdstad.

« Als ik Sajad zie lachen ben ik gelukkig », zegt Houda.

© UNICEF/UN021762/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN021762/Gilbertson VII Photo

De hele familie wil Duits leren om zich beter te integreren. Zein Alabdien, de oudste broer die 14 jaar oud is, is op weg naar school. Hij krijgt vijf uur Duitse les per week.

« Vier maanden lang, ben ik iedere dag naar het bureau [van de directeur] gegaan om hem te zeggen dat ik naar school wou gaan», zegt Zein.

© UNICEF/UN021768/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN021768/Gilbertson VII Photo

« Het is het beste dat me is overkomen sinds ik ben aangekomen. Het is onontbeerlijk dat iemand van de familie Duits leert, zodat hij kan vertalen voor de anderen », voegt hij eraan toe.
De tiener is de facto de ambassadeur van de familie geworden sinds hij naar school gaat. Hier doet hij stretchingoefeningen met zijn klasgenoten tussen de lessen door.

© UNICEF/UN021737/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN021737/Gilbertson VII Photo

Sajad, samen met een vriend, voor het stadium. Hij probeert de directie van het opvangcentrum te overtuigen zodat hij ook naar school kan, net als zijn broer.

« Ik wil de taal leren en een medische oplossing vinden voor mijn benen. Ik droom ervan te kunnen lopen. »

De familie heeft er alle vertrouwen in dat hun asielaanvraag op de goede weg is om geaccepteerd te worden.

© UNICEF/UN026235/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026235/Gilbertson VII Photo

Ali Abdul Halim, 18 jaar, en Ahmad, zijn broer van 16, zijn afkomstig uit Baalbek in Libanon. Ze maken deel uit van de 96.000 niet-begeleide jongeren die in 2015 in Duitsland zijn aangekomen en die een asielaanvraag hebben ingediend. Ali is op weg naar het restaurant van een Libanese vriend, in Peine, in Nedersaksen.

© UNICEF/UN026242/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026242/Gilbertson VII Photo

Ali loopt onbetaald stage bij een kapper in Peine. Met zijn broer Ahmad woont hij in een opvangtehuis voor kinderen in het district. Hoewel Ali 18 jaar oud is, en dus gezien wordt als een volwassene door de staat, mag hij in het tehuis blijven zodat hij bij zijn broer kan blijven wonen.

© UNICEF/UN026259/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026259/Gilbertson VII Photo

« Ik mag geen fouten maken, want ik ben verantwoordelijk voor hem », legt Ali uit. Hij neemt zijn rol op als ouder van zijn jongere broer, net zoals hij gedaan heeft tijdens hun gevaarlijke tocht.

Ahmad volgt lessen in een geïntegreerde school met andere vluchtelingen en Duitse kinderen uit de streek. Hij haalt prima resultaten.

© UNICEF/UN026251/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026251/Gilbertson VII Photo

« Uiteraard zou ik willen leven als een doorsnee tiener en genieten van het leven hier in Duitsland », zegt Ali, « maar dat zou de toekomst van mijn broer en mij in gevaar brengen. »

De stress van zijn dagelijkse leven houdt hij onder controle door te fitnessen in een gymzaal in de buurt.

© UNICEF/UN026279/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026279/Gilbertson VII Photo

De broers dienen het eten op in het opvangcentrum. « Het beste gedeelte van de reis, was hier aan te komen. Het moeilijkste is te wachten tot ons dossier behandeld is », vertelt Ali.

« We hebben heel wat problemen in Libanon. Ik hoop asiel te kunnen krijgen en dat ze me niet verplichten terug te keren », voegt Ahmad eraan toe.

© UNICEF/UN026271/Gilbertson VII Photo
© UNICEF/UN026271/Gilbertson VII Photo

« Duitsland is heel erg mooi … het is ook een veilige en goed georganiseerde plek, » zegt Ali. « Ik ben blij dat ik vertrokken ben uit Libanon en dat ik hier nu veilig ben aangekomen. »

De broers hebben later gehoord dat hun asielaanvraag niet werd aanvaard, en gaan een onzekere toekomst tegemoet.

Doe een gift voor de kinderen in nood