Trefwoorden

Een kwestie van geluk …

Vorige week vertrok ik samen met onze ambassadrice en topatlete Nafi Thiam naar Libanon. Haar allereerste UNICEF-missie, mijn 32ste. Het werd een reis die vele onuitwisbare indrukken naliet.


Libanon
is een ingewikkeld land. Gesitueerd in één van de hotspots in de wereld heeft het land een lange, complexe geschiedenis getekend door geweld, bezetting, armoede, financiele crisis en migratie. Maar ook door gedrevenheid, volharding en gastvrijheid. Reeds van in de jaren ’70 van de vorige eeuw vonden Palestijnse vluchtelingen een “tijdelijk” onderkomen in Libanon. Sinds het begin van de Syriëcrisis, 7 jaar geleden, voegden hier zich nog naar schatting anderhalf miljoen Syrische vluchtelingen aan toe.

In totaal bijna 2 miljoen vluchtelingen, naast een lokale bevolking van iets meer dan 6 miljoen mensen. De Syrische vluchtelingen verblijven vooral in de Bekaa-vallei, aan de Syrische grens.  In Baalbek bijvoorbeeld. Een gebied met zo’n 300 dagen zon per jaar en dus een enorm landbouwpotentieel. De vluchtelingen wonen er in tijdelijke nederzettingen of bij de lokale gemeenschappen. In tegenstelling tot in Jordanië bijvoorbeeld, zijn er hier geen georganiseerde kampen.  Een bewuste keuze van de overheid.


Libanon wordt vaak als een voorbeeld aangehaald als het gaat over opvang van vluchtelingen.
Het land kan dat uiteraard niet alleen en krijgt dan ook de steun van internationale organisaties en de EU. Kwatongen beweren wel eens dat die EU steun vooral op kostefficiënte redeneringen gebaseerd is.  Het is immers goedkoper om een vluchtelingenkind in Libanon opvang en onderwijs te geven dan pakweg in Duitsland.  Naarmate de Syriëcrisis aanhoudt neemt in sommige plaatsen ook wel de spanning toe tussen de plaatselijke bevolking en de vluchtelingen.

© UNICEF België/Benjamin Denolf

Het is in deze context dat UNICEF alles in het werk stelt om hulp  te bieden aan de kinderen in Libanon. UNICEF heeft er – zoals in de meeste landen -een totaalaanpak en richt zich op gezondheidszorg,watervoorziening, hygiëne, voeding, onderwijs en bescherming van kwetsbare kinderen.

Ideaal dus voor het allereerste terreinbezoek van onze ambassadrice.

De vraag wordt wel eens gesteld : is zo’n bezoek echt nodig? Het zou u verbazen mocht ik het tegendeel beweren, maar ja dus.  Onze ambassadeurs zijn als het ware een “communicatiemiddel”. Zij geven ons toegang tot hun naambekendheid, hun netwerk en hun tijd. Via zo’n missie krijgen we aandacht en steun van het publiek. Ook van een publiek dat we anders via de saaie persberichten die ik regelmatig de wereld instuur veel moeilijker of helemaal niet zouden bereiken. Op haar sociale mediakanalen getuigt onze ambassadrice over haar indrukken tijdens de reis, over de kinderen die ze ontmoette, de getuigenissen, de angst, het verdriet maar ook de hoop en de dromen van de vele kwetsbare kinderen in het land.

© UNICEF België/Benjamin Denolf

Een bedenking die ik mij vaak maak, is dat als iedereen de kans zou krijgen om eens op het terrein te gaan, met de mensen te praten, met de kinderen te spelen, hun stem te horen en in hun ogen te kijken, de wereld er misschien helemaal anders uit zou zien. Uiteindelijk zijn we allemaal iemands kind.

Wat maakt dan het verschil ? De afstand. Fysiek maar ook emotioneel. De migratiecrisis is voor velen van ons een “ver-van-ons-bed-show”, meer en meer gebaseerd op stereotiepen, fragmentarische informatie, heel veel onbegrip en vooral angst voor het onbekende.

© UNICEF België/Benjamin Denolf

Nafi Thiam’s vuurdoop als UNICEF ambassadrice zit er op. Als bevoorrechte getuige zag ze dat UNICEF en zijn partners in Libanon alles in het werk stellen om ieder kind een zinvolle toekomst te geven. Ze keerde terug als een overtuigde woordvoerster:

“Ieder kind verdient een echte kindertijd, de kans op een opleiding, de kans om te spelen, te sporten…  De kinderen die ik heb ontmoet hebben de oorlog in Syrië meegemaakt en moesten hun land ontvluchten. Sommigen verloren ook hun ouders, maar hun dromen bleven intact. Dankzij onderwijs, sport en spel kunnen ze kinderen blijven, opgroeien, leren, dromen over de toekomst en over de heropbouw van hun land.”

Zoals ik wel vaker zeg: efficientieberekeningen houden geen steek wanneer het gaat over menselijk lijden. Ja, er zijn setbacks. Er zijn mislukkingen. Maar er zijn ook heel wat zaken die goed lopen. Vorige week nog publiceerde UNICEF een rapport waaruit blijkt dat we er in geslaagd zijn om wereldwijd de kindersterfte met de helft te doen dalen in vergelijking met 1990, nooit waren er meer kinderen gevaccineerd dan nu, nooit zaten er meer kinderen op school…Zelfs al is dit alles een druppel op een hete plaat, dan nog is niets doen geen optie.

We mogen deze kinderen niet teleurstellen. Er is geen enkele reden om ervan uit te gaan dat een kinderleven in Libanon minder waard zou zijn dan een kinderleven bij ons.  Soms is geluk inderdaad iets heel gewoons zoals geboren worden op de juiste plek…

Philippe Henon
Woordvoerder UNICEF België