Fotoreportage: Kinderen op de vlucht

15 maart 2018, Oost-Ghouta, Syrië: Een man draagt wat hem het meest dierbaar is in een koffer. Hij is op weg naar Hamourieh, waar een evacuatie uitgang is geopend die mensen toelaat het geweld in Oost-Ghouta te ontvluchten.

Voorwerpen. Herinneringen. Aandenkens.

Als kind hadden we vaak een voorwerp waar we bijzonder aan gehecht waren – iets dat alleen van ons was en waar we heel veel zorg voor droegen. Een ding dat tot op vandaag tedere herinneringen oproept.

Stel je nu voor dat je plots gedwongen wordt te verhuizen. Dat je moet vluchten voor oorlog of om aan de armoede te ontsnappen. Zou je het geliefde voorwerp meenemen? Of misschien zou je tijdens je vlucht iets nieuws vinden dat veel voor je betekent?

Deze fotoreportage toont hoe een bepaald object herinneringen kan oproepen aan vroeger en helpen een thuisgevoel te bewaren tijdens de lange en onzekere reis. Op sommige foto’s staan de voorwerpen voor verdriet, wanhoop, kracht of moed. Andere foto’s tonen hoe sommige kinderen alles zijn verloren en niets meer hebben dan de kleren die ze aan hadden tijdens hun vlucht.

Wat deze foto’s vooral duidelijk maken, is dat een kind eerst en vooral een kind is, of ze nu migranten of vluchtelingen zijn, ontheemd in eigen land of staatsloos zijn.

Ecuador, 2018

© UNICEF/UN0255467/Moreno Gonzalez

2 november 2018. Harold, 17 jaar, reist van Caracas, Venezuela  naar Lima, Peru, om een nieuw leven te beginnen. Bij het inpakken voor zijn vertrek, gooide hij heel wat weg dat niet in zijn koffer paste. Maar er was één speciaal voorwerp dat hij wel meenam: zijn medaille van de middelbare school. Deze medaille staat, zo hoopt hij, voor de eerste van vele successen die hij in zijn leven zal waarmaken.

Foto: Manuel Moreno Gonzalez

Bangladesh, 2018

© UNICEF/UN0179490/Sokol

7 maart 2018. Tasmin Akter, 14 jaar oud, is een Rohingya-vluchteling en woont in het Kutupalong vluchtelingenkamp in Bangladesh. Ze heeft haar favoriete poëziealbum in haar handen. “Als ik voor mezelf een beslissing neem, zoals thuis een Bengaals gedicht lezen, voel ik me sterk,” vertelt Tasmin. Als we haar vragen of ze een boodschap heeft voor meisjes wereldwijd, antwoordt ze: “ Trouw alsjeblief niet voor je 18 jaar bent.”

Foto: Brian Sokol

Oekraïne, 2015

© UNICEF/UNI181501/Zmey

12 maart 2015. Een jong meisje poseert trots met haar pluche hond in een treinstel in het Centraal Station van Sloviansk Oost-Oekraïne. Ze kwam samen met haar mama in deze coupé wonen nadat hun huis in Uglehorsk, Donetsk, was verwoest door raketten.

Foto: Paul Zmey

Oeganda, 2017

© UNICEF/UN068523/Oatway

16 mei 2017. Agnes toont het gebreide mutsje van haar zoontje, in het Bidi Bidi vluchtelingenkamp in Oeganda. Ze ontvluchtte het conflict in Zuid-Soedan. Oorlog en instabiliteit veroorzaakten een ernstige voedselcrisis. Tijdens de reis naar Oeganda liep Agnes’ baby malaria op. Hij overleed enkele dagen na hun aankomst in het vluchtelingenkamp.

Foto: James Oatway

Jordanië, 2018

© UNICEF/UN0255469/Herwig

31 oktober 2018. Hamza, 14 jaar, toont een handgeschreven briefje van zijn leraar in Syrië in het Zataarikamp in Jordanië. In het briefje noemt zijn leraar hem een kampioen. Hamza zit nu in de 8ste graad en doet zijn uiterste best om goede punten te blijven halen, ondanks de periode dat hij niet naar school is kunnen gaan. Toen hij met zijn familie uit Syrië vertrok, stopte hij het briefje in zijn bagage. “Het betekent veel voor mij, want het herinnert me aan de tijd toen ik de beste leerling van de klas was,” vertelt hij.

Foto: Christopher Herwig

Zuid-Soedan, 2016

© UNICEF/UN030148/Rich

15 augustus 2016. Nyaboth is zes jaar en houdt de stoof van haar familie boven haar hoofd in een vluchtelingenkamp in Bentiu, Zuid-Soedan. Ze draagt de stoof iedere dag naar school, zodat ze iets heeft om op te zitten in de klas.

Foto: Sebastian Rich

Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, 2015

© UNICEF/UNI196290/Georgiev

11 september 2015. Een jongen draagt zijn bagage over zijn schouder in een grote stoffen tas, terwijl hij langs de spoorlijn loopt die van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië naar Servië gaat. Het zuidelijke grensdorp Preöevo was een overgang voor vele migranten en vluchtelingen in 2015.

Foto: Tomislav Georgiev

Guatemala, 2018

© UNICEF/UN0217830/Bindra

4 mei 2018. Eliasa, 15 jaar, toont de enige bezittingen die hij mee heeft op zijn reis naar de VS – een broeksriem, schoenveters en zeep. Hij zit in een opvangcentrum van de overheid in Quetzaltenango, Guatemala.
Meer en meer kinderen en families uit El Salvador, Honduras en Guatemala migreren via clandestiene wegen naar het noorden in de hoop een nieuw leven op te bouwen in de VS. Sommigen van hen zijn op de vlucht voor het alomtegenwoordige bendegeweld in hun thuisgemeenschappen, terwijl anderen proberen te ontsnappen aan armoede.

Foto: Tanya Bindra

Oostenrijk, 2017

© UNICEF/UN0120114/Gilbertson VII Photo

8 september 2017. Sajad Al-Faraji, 16 jaar, poseert voor een portret tijdens zijn training boogschieten in Wenen, Oostenrijk. Hij maakte de lange reis van Irak naar Oostenrijk in een rolstoel. “Het is een heerlijk gevoel als ik in de roos schiet,” vertelt hij. “Als ik mijn pijl richt, denk ik aan niets anders. Niet aan de asielprocedure, niet aan mijn benen, niet aan problemen. Op dat moment gaat het alleen om mij en mijn doelwit. En op dat moment ben ik gelukkig en voel ik me vrij.”

Foto: Ashley Gilbertson, VII Photo

Somalië, 2018

© UNICEF/UN0260172/Prinsloo

16 april 2018. Extreme armoede in Somalië dwong de 17-jarige Ideeya alles achter te laten, ook wat haar het dierbaarst was: haar kind. Ze wou naar Jemen migreren om er te werken. Het enige wat ze mee kon nemen waren wat kleren. Ideeya wachtte vier dagen lang op de boot, zonder water of voedsel. Eens op de boot werd ze geconfronteerd met verkrachtingen en geweld. Uiteindelijk keerde ze terug naar huis: “Ik wil hard werken, om ervoor te zorgen dat mijn dochter niet wordt zoals ik”, zegt ze. Ideeya kan niet lezen of schrijven.

Foto: Karel Prinsloo

Jordanië, 2018

© UNICEF/UN0255468/Herwig

31 oktober 2018, Zataari vluchtelingenkamp, Jordanië. Yahya, 13 jaar, toont een pasfoto van zichzelf. De foto werd genomen voor zijn inschrijving op school. Yahya zat nog maar een week in de eerste klas, toen zijn familie moest vluchten voor de oorlog. Hij houdt de foto bij op een veilige plek, omdat hij hem doet denken aan vroeger.

“De foto neemt me terug naar mijn mijn kindertijd,” zegt hij. “Ik word er blij van als ik mezelf zo zie. Ik vind het heel fijn dat ik een aandenken heb aan toen ik klein was en nog in Syrië woonde. Ik was amper zes toen. Mijn grootste wens is te kunnen terugkeren naar Syrië, en mijn huis en school terug te zien.”

Foto: Christopher Herwig

Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, 2015

© UNICEF/UNI201668/Georgiev

14 oktober 2015. Een meisje zit op de grond en speelt met haar knuffelbeer, terwijl mensen rondom haar aanschuiven in het Vinojug opvangcentrum vlakbij Gevgelija, in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië in 2015. De lange wachttijden kunnen erg vermoeiend zijn voor kinderen, zeker als ze geen gezelschap hebben van andere leeftijdsgenootjes.

Foto: Tomislav Georgiev

Italië, 2017

© UNICEF/UN065138/Cavalli

24 mei 2017. Jonge migranten spelen vier-op-een-rij in het Astante centrum in Palermo, Italië. In dit centrum, dat ondersteund wordt door UNICEF, worden niet-begeleide jonge migranten opgevangen en worden ze begeleid bij hun registratie en hun asielaanvraag.
Het is een vertouwd beeld in vele opvangcentra wereldwijd: spelletjes om de verveling tegen te gaan en hen af te leiden tijdens de lange wachttijd. Soms wachten ze maanden of zelfs jaren op een beslissing die een blijvende impact heeft op hun toekomst.

Foto: Salvatore Cavalli

Bangladesh, 2017

© UNICEF/UN0147324/Brown

8 november 2017. Mohammed Junaid, 10 jaar, moest zijn dorp in Yangsang, Buthedaung, Myanmar ontvluchten tijdens een gewelddadig offensief van Myanmarese militairen. Onderweg verloor hij zijn tas met kleren doordat die op een andere boot terecht kwamen. Hier in Vox’s Bazar, Bangladesh, houdt hij het enige vast wat hij nog heeft: twee exemplaren van de Heilige Koran.

Foto: Patrick Brown

Niger, 2018

8 November 2018, Niamey, Niger. Yonas [NAAM AANGEPAST], 16 jaar, heeft altijd zijn muts op. Hij vertrok uit zijn thuisland Eritrea in 2016. Hij vluchtte er voor de instabliele situatie en hoopte een beter leven te vinden in Europa. Hij doorkruiste Ethiopië, Soedan en Libië in pickups en vrachtwagens via risicovolle routes en bereikte zo Tripoli. Daar werd hij geëvacueerd door UNHCR. Nu bevindt hij zich in Niger.
“Terwijl ik in Libië was, beschermde mijn muts me tegen de koude nachten. Ze is me dierbaar geworden. Ik wil ze houden tot ik in de Verenigde Staten ben, want daar wil ik naartoe.”

Foto: Juan Haro

Miljoenen kinderen op de vlucht

Miljoenen kinderen wereldwijd zijn op de vlucht. Sommigen worden uit hun huizen verdreven door conflicten, armoede of rampen. Anderen migreren in de hoop een beter, veiliger leven te vinden. Op hun weg hebben veel te veel kinderen af te rekenen met gevaar, detentie, ontberingen en discriminatie.

Dit hoeft niet zo te zijn. De lijdensweg en discriminatie van vluchtelingen-en migrantenkinderen is onaanvaardbaar. Een kind blijft een kind, waarom ze ook hun huis hebben verlaten, waar ze ook vandaan komen, waar ze zijn en hoe ze er geraakt zijn. Ieder kind verdient bescherming, zorg en alle nodige omkadering die het nodig heeft om zich veilig te voelen en op te groeien. Al te vaak is dit niet het geval.

Oplossingen bestaan en zijn haalbaar. Lees meer over onze Agenda om tot Actie over te gaan om kinderen op de vlucht te ondersteunen.

Blijf op de hoogte van onze activiteiten in België en in de wereld