Trefwoorden

Het verhaal van Hiba, 10 jaar, een Syrisch vluchtelingenkind

Hiba Al Nabolsi is 10 jaar oud. Ze is opgegroeid in Syrië, een land verscheurd door oorlog. Ze ondernam een helse reis op zoek naar veiligheid. Met haar familie woont ze vandaag in een transitkamp voor migranten en vluchtelingen in de ex-Joegoslavische Republiek Macedonië, waar de kindvriendelijke ruimte van UNICEF haar helpt haar glimlach terug te vinden.

Telkens je een kind helpt leren, is er hoop

“Ik heb mensen zien sterven door de bommen die op hen vielen. Mijn vrienden, mijn buren – ze stierven rondom ons, en we konden niets doen om hen te helpen.”

De tijd voor de oorlog lijkt een verre droom voor Hiba. Ze herinnert zich hoe ze zich klaarmaakte om naar school te gaan, de kleurrijke tekeningen die ze maakte en het geschater van haar vrienden op de speelplaats.

“Ik ging heel graag naar school, maar de scholen sloten hun poorten. We mochten niet meer buitenkomen. Daarna zijn de bombardementen begonnen. »

In 2014 besloot de papa van Hiba, Abde, een chauffeur van 43 jaar, de lange reis naar Europa aan te vatten, om zijn vrouw, zijn vijf zonen en zijn dochter te beschermen. Europa leek hen een veilige haven en hield de belofte in op een normaal leven. Hiba legt uit dat onderweg, toen ze nog in Syrië waren, haar oudste broer gedood werd. “Het was de broer waar ik het meest van hield. Ik mis hem verschrikkelijk,” vertelt het jonge meisje met een zucht.

© UNICEF/UN034230/Torgovnik / Verbatim Photo Agency
© UNICEF/UN034230/Torgovnik / Verbatim Photo Agency

Voor de rest van de familie was het vervolg van de tocht een beproeving. Ze hadden niet genoeg geld en voedsel, en ze reisden met een baby – Wisam, de laatstgeborene. De jongste broer van Hiba, Hossam, was op dat moment 7, en haar oudere broer Yussef was 11. “Hiba heeft haar broers heel erg geholpen. Ik weet niet wat ik zonder haar had gedaan,’ zegt haar moeder Nesrin, die 39 is.

In februari 2015 bereikte haar familie de kust van de koude en stormachtige Middellandse zee in Turkije. “We zijn in een rubberen boot gestapt met een heleboel andere mensen. We zijn beginnen varen maar de motor stopte plots,” herinnert Hiba zich.

De familie is urenlang in de defecte boot blijven zitten. “Velen waren aan het huilen. Maar ik was niet bang. Ik zag een helikopter aankomen. Ik wees ernaar en zei dat ze niet bang moesten zijn, dat hulp onderweg was. En dat is wat er gebeurd is: we zijn gered,” legt Hiba uit.

In mei 2015 zijn Hiba en haar familie erin geslaagd de ex-Joegoslavische Republiek Macedonië te bereiken, na meerdere pogingen om de grens over te steken. “We moesten door een rivier waden en mijn mama heeft zich bezeerd aan haar been. Onze kleren waren nat. We bibberden van de kou,” herinnert Hiba zich.

« Maar nu voelen we ons beter – veel beter»

© UNICEF/UN034279/Torgovnik / Verbatim Photo Agency
© UNICEF/UN034279/Torgovnik / Verbatim Photo Agency

Het is midden in de zomer en de familie heeft zich aangepast aan de dagelijkse routine in het transitcentrum voor vluchtelingen en migranten bij Gevgelija. De familie Al Nabolsi woont in een tijdelijke woonunit, net zoals 200 andere vluchtelingen- en migrantenfamilies. Het is moeilijk ademen in het kleine huisje in metaal, want er is weinig ventilatie. In de zomer is het er te warm, in de winter te koud. De basisbehoeften van de familie zijn vervuld, maar ze hebben niet het recht het centrum te verlaten. Ook weten ze niet hoelang ze gaan moeten wachten tot ze een permanente verblijfsoplossing gevonden hebben.

© UNICEF/UN034284/Torgovnik / Verbatim Photo Agency
© UNICEF/UN034284/Torgovnik / Verbatim Photo Agency

In het midden van het centrum, een beetje als een kloppend hart, staat er echter een groot wit gebouw waar muziek te horen is, handengeklap en gelach van kinderen. Het is een ‘Kindvriendelijke Ruimte’ van UNICEF. Hier brengt Hiba het grootste deel van haar tijd door. Een jonge animator legt een liedje van Shakira op. Een groep kinderen danst in een cirkel en doet de stoelendans. Het is een vrolijke ruimte met kleurrijke meubels en kindertekeningen die aan de muur hangen.

« Mocht het mogelijk zijn, zou Hiba hier slapen, » vertelt haar mama geamuseerd. Tegelijkertijd is ze trots over het enthousiasme van haar dochter om deel te nemen aan de activiteiten die hier worden georganiseerd. “ Ze ziet er veel gelukkiger uit nu. Ik ben er zeker van dat ze heel wat moois gaat realiseren in haar leven.”

© UNICEF/UN034290/Torgovnik / Verbatim Photo Agency
© UNICEF/UN034290/Torgovnik / Verbatim Photo Agency

Gedurende de dag, organiseren meer dan 20 animatoren om beurt een waaier aan activiteiten voor de kinderen. “Ik vind alles fijn. We tekenen en spelen…. We leren Engels, Duits en Macedonisch, » legt het meisje uit. Ze straalt van blijdschap.

Ondanks de traumatische herinneringen aan de oorlog en de riskante reis, is Hiba opnieuw een vrolijk meisje met grootse dromen en een onbreekbaar optimisme.

« Ik weet dat mijn toekomst veelbelovend is. Ik wil lerares worden en les geven aan kinderen. Alle kinderen verdienen immers een mooi leven – een mooi leven voor ieder kind »

Blijf op de hoogte van onze activiteiten in België en in de wereld