Trefwoorden

Het verhaal van Salamatu, 10 jaar, die Ebola overleefde

Salamatu Korsu is amper 10 jaar oud, maar ervaarde al een van de grootste gezondheidscrisissen uit het recente verleden: de Ebola crisis. Ze woont in een arme buurt in Kenema, het stadje in Sierra Leone dat in 2014 de eerste gevallen van Ebola registreerde. UNICEF ondersteunt het ziekenhuis waar het jonge meisje behandeld werd na haar diagnose.

Telkens je een kind redt, is er hoop

“Ik zag veel mensen sterven. Veel van mijn buren en vrienden,” herinnert Salamatu – of Sallay, zoals haar familie haar noemt –zich triest. Toen haar vader, een gerespecteerd politieman, in 2014 geïnfecteerd raakte met Ebola, probeerde Sallay hem te verzorgen.

“Ze was steeds bij hem. Ze gaf hem eten en thee,” zegt haar moeder, Icha Korsu. “We dachten dat hij hoge bloeddruk had, en leerden pas na zijn dood wat Ebola precies was.”

In Sierra Leone, Liberia en Guinee infecteerde de Ebola uitbraak meer dan 27.000 mensen, en meer dan 10.000 mensen lieten het leven. Sallay was een van de 18.000 kinderen die een of beide ouders verloor aan de ziekte.

© UNICEF/UN034097/Torgovnik / Verbatim Photo Agency
© UNICEF/UN034097/Torgovnik / Verbatim Photo Agency

Veel tijd om te rouwen had ze echter niet, want amper twee dagen na haar vader’s begrafenis begonnen Sallay en haar twee oudere broers en moeder ook de symptomen van de ziekte te vertonen.

Het Ebola virus raakte enkele van de wereld’s armste landen en meest kwetsbare gemeenschappen, en had een verwoestende impact op kinderen. Ongeveer 1 op 5 van de geïnfecteerden waren nog kind. Sterftecijfers waren bijzonder hoog onder kinderen.

“Sallay is mijn kleintje, mijn jongste kind. Mijn hart verscheurde toen ik haar zag neervallen met rode ogen en hoge koorts. Ze was zo zwak,” herinnert Isha.

© UNICEF/UN034052/Torgovnik / Verbatim Photo Agency
© UNICEF/UN034052/Torgovnik / Verbatim Photo Agency

In augustus 2014 werd de familie toegelaten in het Kenema Ziekenhuis, een van de gezondheidscentra in Sierra Leone die UNICEF hielp ondersteunen met medicijnen en andere noodzakelijke materialen als reactie op de Ebola crisis.

Sallay was de laatste van de familie die genas van de ziekte. Isha herinnert zich het moment dat ze telefoon kreeg van de verpleegster die haar dochter verzorgde. “Ze vertelde me dat Sallay weer pap aan het eten was…. Ik was zo blij, maar ik kon niet praten. Ik heb enkel gehuild.”

Vandaag gelooft de familie dat ze hun overleven te danken hebben aan UNICEF.

“UNICEF heeft ons gered. Dat maakte ons blij,” zegt het jonge meisje. Ze vertelt hoe de familie, economische instabiel zonder de steun van de vader, essentiële huishoudmiddelen kreeg die hen hielpen om te overleven. “Omdat we ziek waren, kon de familie niet voorzien voor ons. UNICEF gaf ons veel dingen – kookpotten, lepels, matrassen, water containers, kleren,… Dat was zeer belangrijk voor ons.”

© UNICEF/UN034073/Torgovnik / Verbatim Photo Agency
© UNICEF/UN034073/Torgovnik / Verbatim Photo Agency

Maar ook de tijd na het herstel was zeer moeilijk voor Sallay. Ze werd gestigmatiseerd door haar leeftijdsgenoten omdat zij bang waren door haar geïnfecteerd te raken. “Mijn schoolvrienden wilden niet dat ik hen aanraakte of zelfs dichtbij kwam. Dat was moeilijk voor me.”

Een maand nadat ze uit het ziekenhuis kwam, werd haar school voor een jaar gesloten.

“Ik vind studeren super. Ik houd van wiskunde en wetenschap… Ik heb de school erg gemist. Weet je, het belangrijkste voor kinderen is om naar school te kunnen gaan,” stelt Sallay.

De nationale sluiting van de scholen vanwege de uitbraak was een moeilijke periode voor het jonge meisje. Maar er was één ding dat haar moraal er bovenop hielp: “Ik kon de lessen volgen op de radio,” legt Sallay uit. Ze wijst naar een klein stoeltje naast het raam waarop ze uren doorbracht luisterend naar het educatieve radioprogramma dat UNICEF hielp ontwikkelen. Het programma hielp studenten om bij te blijven met hun schoolwerk tot de crisis over was.

© UNICEF/UN034056/Torgovnik / Verbatim Photo Agency
© UNICEF/UN034056/Torgovnik / Verbatim Photo Agency

In 2015 verklaarde de staat het einde van de uitbraak en kon de school van Sallay opnieuw openen. De specifieke campagnes met steun van UNICEF hielpen om de hygiëne te verbeteren, infecties tegen te gaan en stigmatisering van Ebola overlevers te bestrijden.

Vandaag heeft Salamatu geen schrik meer om te spreken over de ziekte. Ondanks haar traumatische ervaring, heeft ze een grote glimlach en veel energie om touwtje te springen en plannen te maken voor de toekomst. “Ik wil een verpleegster worden… of een bankier, zodat ik mijn familie kan ondersteunen.”
Blijf op de hoogte van onze activiteiten in België en in de wereld