Trefwoorden

Hoe de weeskinderen van Aleppo een thuis vinden

Als je twaalf jaar wordt in België verandert er heel wat in je leven. Je beëindigt de lagere school. Als je naar de kinderen kijkt die jonger zijn dan jij, voel je je al ietsje volwassener. Je maakt je schooltas voor de grote school, een beetje bang maar ook vol hoop voor wat het jaar zal brengen.

Op andere plaatsen in de wereld, zoals in Aleppo, kan deze verandering heel wat abrupter zijn. Toen hij twaalf was, is het leven van Mohammad op slag veranderd. “Mijn vader is gedood tijdens een gevecht en mijn moeder werd gearresteerd toen ze naar buiten ging om eten te halen, “ vertelt hij.

Mohammad kon nergens heen en niemand bij wie hij terecht kon. De jongen van twaalf bleef alleen achter met zijn jongere broeres en zussen – Hanadi, Ibrahim, Doha, Zakariya en Yamen, die nog een baby was. Mohammad was plotsklaps een pak volwassener geworden. Hij besloot dat het zijn taak was voor zijn broers en zussen te zorgen.

© UNICEF/UN056230/Al-Issa
© UNICEF/UN056230/Al-Issa

Mohammad zag dingen die geen enkel kind zou mogen zien, maar UNICEF helpt  hem er weer bovenop te komen.

Gedurende twee maanden leefden de kinderen in hun eentje. Ze brachten hun dagen door met het doorzoeken van het puin van de stad, op zoek naar stukken metaal die ze dan konden verkopen. Met het weinige geld dat ze daarmee verdienden, konden ze kleine hoeveelheden voedsel en water kopen. Om zich warm te houden, maakten ze houtvuurtjes en sliepen ze dicht bij elkaar in dezelfde kamer.

UNICEF, die aanwezig is in Syrië, gaat in Oost-Aleppo op zoek naar kinderen die door de chaos van de oorlog gescheiden zijn van hun familie. Op een dag vonden we Mohammad en zijn broers en zussen in een halfverwoest gebouw.

« Ze leefden in onvoorstelbare omstandigheden, » vertelt een lid van het UNICEF-team. “Ze waren allemaal in shock en hadden al in lange tijd geen douche genomen. Ze zaten onder de as door het hout dat ze verbrandden om zich warm te houden. Hun haar zat onder de luizen en de baby huilde onophoudelijk,” voegt hij eraan toe. Yamen, die toen nauwelijks negen maanden oud was, was in een vuil deken gewikkeld. “

Samen met lokale partners, heeft UNICEF in Aleppo 324 kinderen als Mohammad gevonden – allemaal kinderen die gescheiden werden van hun familie of die wees waren geworden door het geweld. Elk van deze kinderen had een veilige plek nodig waar ze konden blijven. Het allerliefst zouden ze bij hun familie willen zijn.

UNICEF is ervan overtuigd dat er voor een kind niets boven een liefdevolle thuis gaat samen met hun familie. Overal ter wereld zetten we alles in het werk om kinderen het weeshuis te besparen en ervoor te zorgen dat ze in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven. In Syrië steunen we tijdelijke opvangcentra zodat de kinderen in veiligheid zijn terwijl we hun ouders, naasten of verre familieleden zoeken waarmee ze kunnen herenigd worden.

Het huis met de groene deur

IMG_6331_web

Toen Mohammad en zijn broers en zussen door de groene deur stapten, waren ze voor het eerst sinds vele maanden opnieuw in veiligheid. Ze kwamen terecht in een tuin vol jasmijn en olijfbomen en een groot huis vol lachende en spelende kinderen.

Het zou een huis uit een sprookje kunnen zijn, als niet ieder kind dat er woont een nachtmerrie heeft beleefd.

Ontmoet de kinderen

Nour

© UNICEF/UN056233/Al-Issa
© UNICEF/UN056233/Al-Issa

Nour, twee jaar oud, werd gevonden tussen het puin van een verwoest gebouw, waar ze helemaal alleen zat. UNICEF is op zoek naar haar familie.

Een van de meisjes was maar twee jaar oud toen ze werd gered van onder het puin door een familie die uit Oost-Aleppo vluchtte. Ze was heel erg bang, gewond en gedesoriënteerd. De familie bracht haar naar een noodopvang. Daar heeft UNICEF haar gevonden en haar tijdelijk naar een kindertehuis gebracht, terwijl onze teams alles in het werk stellen om haar familie te zoeken. Tot nu toe hebben we hen nog niet gevonden.

Het team van de noodopvang heeft haar ‘Nour’ genoemd, wat ‘licht’ betekent in het Arabisch.

Zakariya en Doha

© UNICEF/UN056229/Al-Issa

Zakariya en Doha waren allebei erg verlegen toen ze aankwamen in het huis met de groene deur,, maar op enkele weken tijd zijn ze opengebloeid. Nu lachen en spelen ze samen met de andere kinderen.

Rama en Esraa

 © UNICEF/UN056228/Al-Issa
© UNICEF/UN056228/Al-Issa

Rama (links) en Esraa (rechts) hebben allebei hun familie verloren door het geweld in Aleppo. “We delen alles,” vertelt Esraa. “Eten, kleren, maar ook verhalen en geheimpjes.” De kinderen voelen zich goed als ze samen zijn, maar ook in het tehuis. “We tekenen graag en kijken graag tekenfilmpjes met de andere kinderen,” glimlacht Rama.

De ‘tantekes’

© UNICEF/UN056231/Al-Issa
© UNICEF/UN056231/Al-Issa

Twaalf leerkrachten zorgen voor de kinderen. De kinderen noemen hen de ‘tantekes’.

Tijd om samen te eten

IMG_5988_web

De kinderen in het opvangtehuis eten samen en gaan samen naar school. De dagelijkse routine achter de groene deur helpt de kinderen een gevoel te geven van terugkeer naar het normale. 

De kinderen hier hebben alles verloren wat ze kenden : hun vriendjes, hun speelgoed, hun school en hun familie. Niets kan dit verlies ongedaan maken , maar hier, achter de groene deur, vinden ze de kleine dingen terug die ieder kind verdient.

Een warme douche. Een warme maaltijd. Schone kleren. Een plek om te spelen. Iemand die voor hen zorgt.

Na twee helse maanden, hadden Mohammad en zijn broers en zussen maar één vraag : ze wilden niet gescheiden worden. Ze waren vastbesloten te overleven, samen door deze crisis te komen en een menswaardig leven te leiden. Dat is precies wat UNICEF in de eerste plaats wil voor ieder kind: dat ze samen kunnen blijven met hun familie, dat ze in veiligheid zijn en dat ze kunnen herenigd worden met hun familie en hun vertrouwde entourage.

Het leven dat ze verdienen

IMG_5728_web

Terwijl UNICEF en zijn partners alles op alles zetten om de ouders en de families terug te vinden van de kinderen in het tehuis, zorgt ons gespecialiseerd team ervoor dat ze kunnen herstellen van de immense stress die ze hebben doorgemaakt door de oorlog. We helpen ze een gevoel van normaliteit terug te vinden.

De kinderen staan op om zeven uur ’s morgens om samen te ontbijten voor ze naar school gaan. Doordat ze zoveel afschuwelijke dingen hebben meegemaakt in hun korte leven, zijn vele kinderen getraumatiseerd. Om ze te helpen hun trauma’s te overwinnen, organiseren we activiteiten om hen psychisch te ondersteunen.

« We proberen hen het leven zo comfortabel mogelijk te maken,” bevestigt een teamlid van het tehuis. In het weekend, gaan we naar het park om te spelen en om plezier te maken als een grote familie!”

Tijdens de week hebben de kinderen de gelegenheid om naar school te gaan en aan hun toekomst te werken. Voor Doha en Ibrahim, de jongere zus en broer van Mohammad was het de eerste keer van hun leven dat ze in een klas zaten. Na school worden extra lessen georganiseerd in het tehuis om de kinderen te helpen de verloren tijd in te halen.

Voor de kinderen betekent de school een terugkeer naar stabiliteit en de gezelligheid van een klas. Het is een plek waar ze zich kunnen uitdrukken en ontwikkelen aan de hand van schoolboeken en schoolmateriaal. Het betekent een kans opgevolgd te worden door gediplomeerde leerkrachten die in hen geloven, zodat ze hun talenten optimaal kunnen ontwikkelen en vol vertrouwen uitkijken naar hun toekomst.

UNICEF beheert geen weeshuizen – we doen er alles aan om kinderen in hun vertrouwde omgeving te houden. Iedere dag, terwijl de kinderen op school leren, spelen en zich herstellen, zoeken onze teams onophoudelijk naar de ouders en de familie van deze kinderen.

Gelukkig werpt dit onafgebroken werk zijn vruchten af.

Na vier maanden hadden we super nieuws voor Mohammad en zijn broers en zussen : UNICEF vond zijn oom terug, waarmee we het leed van de kinderen een beetje konden verzachten.

In het huis met de groene deur vonden de zes kinderen veiligheid en hoop; vandaag kunnen ze, thuis bij hun familie, verder bouwen aan hun toekomst.
Blijf op de hoogte van onze activiteiten in België en in de wereld