Nepal – Kinderen zijn verdrietig om het verlies van hun school

Rita Pyakhurel staat naast haar zwaar beschadigde school en uit haar zorgen over de wederopbouw. Haar leerlingen komen haar steeds vragen wanneer ze weer terug naar school kunnen.

Door Naresh Newar

Ik mis mijn school ontzettend

Rita Pyakhurel is directrice van de middelbare school waar ze al 20 jaar werkt: de school Shree Kalika, in het dorp Gerkhutar, in het district Nuwakot. Rita Pyakhurel betreurt het verlies van vier van haar jonge leerlingen. Op 5 mei zijn meer dan 30.000 huizen in het district compleet verwoest, 950 mensen lieten het leven en 1.300 gewonden.

Gerkhutar was een leuk dorpje en een welvarende plek. Het dorp ligt nu bezaaid met brokstukken van de ingestorte huizen. Kinderen zoeken tussen de brokstukken de spullen die ze kwijt zijn, zoals hun boeken, schriften, agenda’s en knutselspullen.

Ik mis mijn school ontzettend’, zegt Samikshya Chalise, 12 jaar, tegen ons, gezeten tussen de resten van haar klaslokaal met haar broertje Sanjog. ‘We zijn onze school en ons huis kwijt’, voegt het ventje van 8 jaar eraan toe. Hij sleept zijn zus steeds mee naar de ruïnes van hun schoolgebouw, zo’n zin heeft hij om weer naar school te gaan.

Kinderen zijn in gevaar als ze niet naar school kunnen

Een andere gebied, 1,5 kilometer verderop is er nog erger aan toe. Een schokkend aanzicht.

De mannen en vrouwen houden zich voornamelijk bezig met de veiligheid van hun kinderen. Terwijl ze hun best doen om hulp te vinden gaan de kinderen steeds kijken hoe het met hun school staat, die op het punt staat in te storten.

Zonder school om ze op te vangen brengen de kinderen zichzelf in gevaar. Ze zijn niet bang voor de vele naschokken en ook niet voor de luipaarden uit het nabijgelegen bos. Shanti Pyakhurel, een onverschrokken meisje van acht jaar legt ons uit: ‘Onze ouders zijn de hele tijd bang, maar wij zijn nergens bang voor.’

Ouders proberen hun kinderen zo goed mogelijk bezig te houden

Ondanks het gebrek aan voedsel en het zware leven in de tentenkampen doen de ouders wat ze kunnen om hun kinderen bezig te houden.

‘We proberen ze verhalen te vertellen om te voorkomen dat ze als gekken rond gaan lopen,’ vertelt Ram Pyakhurel, een vader van dertig jaar. Hij vertelt ons dat ouders sinds de aardbeving extreem waakzaam en beschermend zijn wat betreft hun kinderen.

Radhika Pyakhurel, 18 jaar, is het met hem eens: ‘We proberen creatieve manieren te vinden om de kinderen bezig te houden, maar ze worden steeds vaker onrustig en bedenken hun eigen manieren om de tijd te verdrijven.’

Schoolmateriaal ontbreekt en leerkrachten zijn er ook niet. De dichtstbijzijnde markt waar ouders materiaal kunnen kopen ligt op 12 uur loopafstand en niemand heeft de kracht om daar naartoe te gaan, noch de middelen om iets te kunnen kopen.

Onderwijs is prioriteit voor UNICEF

Het opstarten van het onderwijs in Nepal is één van de prioriteiten van UNICEF, omwille van de ongerustheid van de ouders, de verveling van de kinderen, het dreigende gevaar en hun toekomst die op het spel staat.

Tenten inrichten als klaslokalen, materiaal toezenden, vrijwilligers klaarstomen om zich met de kinderen bezig te houden…Kortom, er is nog veel werk in Nepal.

Doe een gift om ons te helpen.

Steun de kinderen van Nepal!

 

UNICEF is een van de zes partners in het Consortium 12-12.