Kinderen op de vlucht uit Raqqa vinden adempauze na alle angst en stress

Terwijl de gevechten doorgaan in Raqqa zijn meer dan 200.000 mensen, waarvan de helft kinderen, gedwongen hun huis te verlaten. Ze zetten alles op het spel om veiligheid te vinden. Velen van hen reizen over wegen vol landmijnen, of trotseren schietpartijen en sluipschutters. Een van de bestemmingen is Ain Issa, 50 kilometer van de frontlinie van Raqqa.

Het Ain Issa kamp is gelegen op een stoffige woestijnvlakte in het noorden van de provincie Raqqa. Een onbarmhartiger omgeving is moeilijk voor te stellen. Een verzengende 45 graden celsius en zwepend zand maken het leven hier ondraaglijk voor de bijna 3000 kinderen die van deze plaats hun tijdelijke thuis hebben gemaakt.

Een jongen die gevlucht is uit Raqqa is met jerrycans op weg om water te halen in het vluchtelingenkamp Ain Issa.

Na weken onderweg te zijn geweest met te weinig voedsel en water, komen de kinderen hier uitgeput en gedehydrateerd aan. De traumatische gebeurtenissen die ze hebben meegemaakt zijn te lezen op hun gezichten en in hun gedrag. Hun verhalen zijn huiveringwekkend. Moeders en kinderen vertellen dat ze hun geliefden hebben zien gedood worden. Anderen maken zich zorgen over de veiligheid en het welzijn van families die ze hebben achtergelaten.

Gedwongen te snel op te groeien

De gevaarlijke tocht uit Raqqa kan weken duren. Sommige families betalen smokkelaats om hen langs veilige wegen te gidsen, om de landmijnen te ontwijken waarmee vele wegen om de stad te verlaten bezaaid zijn.

© UNICEF/UN070718/Souleiman

Kinderen die gevlucht zijn uit Raqqa verlaten een kindvreindelijke ruimte van UNICEF in het vluchtelingenkamp Ain Issa.

“We zijn vertrokken om vijf uur ’s morgens,” vertelt Hammoude, 10 jaar, als ze de tocht van haar familie beschrijft. “We waren bang, maar we zijn er uiteindelijk geraakt.” Hammoude en zijn familiekwamen drie weken geleden aan in het Ain Issa kamp. “Ik ging naar school in Raqqa, maar werd gedwongen te stoppen,” vertelt hij. “Ze installeerden camera’s. Van zodra iemand de school binnenkwam, schoten ze hem neer.” De angst staat in zijn ogen te lezen, als hij hun helletocht beschrijft.

Bijna ieder kind die we in de UNICEF-tent ontmoetten vertelde dezelfde angstaanjagende verhalen, over hun gevecht om te overleven in Raqqa, met een constante dreiging gedood te worden, verwondingen op te lopen of gescheiden te raken van hun geliefden. Als je hen hoort praten over het geweld en de trauma’s die ze hebben doorgemaakt, is het duidelijk dat ze gedwongen werden te snel op te groeien.

Dua’a, 8 jaar, is uit Raqqa gevlucht met haar familie toen hun huis verwoest werd tijdens de gevechten. Een van Dua’a’s broers raakte vermist. “Ze namen mijn broer mee. Hij is ouder dan ik. Ze namen hem mee en zelfs tot op vandaag hebben we geen nieuws over hem.”

De kinderen die we zagen in het kamp zagen er doodsbang uit. De angst en onzekerheid sprak uit hun ogen.

Hoe we het leven van de kinderen iets draaglijker maken

Kinderen gevlucht uit Raqqa zitten in een cirkel in het Ain Issa kamp in Syrië. Ze volgen een programma die hen psycho-sociale ondersteuning biedt.

Hammoude en Dua’a gaan naar een van de 6 kindvriendelijke ruimtes die door UNICEF werden opgezet in het Ain Issa-kamp. Ze spelen spelletjes, tekenen en zingen samen met twee animators die een opleiding kregen van UNICEF.

“We houden van Miss Bushra,” vertelt Dua’a over een van de animators. “Toen we in raqqa woonden, was niets meer toegestaan. Van de schooldirecteur moesten we ons in het zwart kleden. Het is goed hier; ze geven ons kleden en speelgoed. Ze geven ons alles en leren ons zo veel bij,” voegt ze toe met een glimlach.

De kindvriendelijke ruimtes geven kinderen de kans weer kinderen te zijn. Ze bieden hen ook psychosociale activiteiten om te leren omgaan met de trauma’s die ze hebben ondergaan. Recreatie- en educatieve kits bieden hen de kans hun scholing weer op te pikken.

Ondanks alles wat ze zagen en meemaakten in Raqqa willen al deze kinderen terug naar school. Onderwijs is een prioriteit, ook voor hun ouders. “We hebben een plaats nodig waar onze kinderen kunnen spelen,” zegt een mama die van het bestaan van de kindvriendelijke ruimte nog niet afwist. “We hebben ook een school nodig.”

De angst in de ogen van Hammoude, Dua’a en vele andere kinderen in Ain Issa is hartverscheurend. Maar hen horen lachen en praten, hen zien spelen en zingen, geeft een gevoel van hoop en dat deze kinderen een toekomst hebben.

Doe een gift voor de kinderen in nood