Trefwoorden

Moeders overwinnen angst om hun kinderen naar school te sturen in Syrië

Damascus, 05 oktober 2015, het was Jana´s eerste schooldag. Haar moeder Laila heeft de hele dag buiten de school op haar gewacht, uit angst voor een mortieraanval. Ze wilde in de buurt van haar dochter blijven, want mocht er iets ernstigs gebeuren, zou ze er in ieder geval snel bij kunnen zijn om Jana te beschermen.

Veel ouders in Syrië maken zich ongerust wanneer ze hun kinderen naar school sturen, vanwege het gevaar op weg naar school of in de school zelf.

In 2014 werden al minstens 60 scholen aangevallen, en soms met opzet. In totaal kunnen er dit jaar 5.000 scholen niet gebruikt worden. Sommigen liggen in puin, zijn beschadigd, omgevormd tot opvangplaats voor intern ontheemde families of worden gebruikt door de oorlogvoerende partijen. Laila zorgt alleen voor Jana sinds haar scheiding. Haar voormalige echtgenoot is sindsdien naar Europa gevlucht, op zoek naar betere mogelijkheden op de arbeidsmarkt.

“Ondanks alles wat ik hoor over betere kansen in Europa, weiger ik mijn dochter door een dergelijk verschrikkelijke ervaring te laten gaan”, aldus de moeder. “Mijn buurvrouw is een paar maanden geleden vertrokken. We praten vaak via Skype. Ze zei me dat als ze de keuze had, ze nooit de tocht ondernomen zou hebben.”

“Ik heb gehuild toen ik de beelden zag van het kind dat verdronken was voor de kust van Turkije, of wanneer ik foto’s zie opduiken van getraumatiseerde ouders en kinderen. Ik had nachtmerries dat Jana één van hen was”, zei ze. “Ik weet dat ze haar vader mist. Het was een moeilijke beslissing, maar ik vind dat haar veiligheid eerst komt.”

Nu de eerste week van school achter de rug is, zwerft Laila niet langer rond in de omgeving van de school, maar ze zet haar dochter Jana nog wel elke dag af aan de schoolpoort en in de namiddag haalt ze haar op. “Ik wil een buschauffeur worden”, zei Jana “En elke ochtend kinderen naar school brengen. Of misschien een ingenieur, zoals mijn vader”, voegt ze er nog aan toe.

Jihad, een pas getrouwde dokter, werkt in een hospitaal in Damascus. Echter, hij is van plan naar Duitsland te vertrekken met zijn vrouw, die lerares Engels is, wanneer hij klaar is met zijn opleiding.

“Gezondheidszorg is mijn grootste zorg, je kan geen kwaliteitsdiensten meer vinden in het land. In de omliggende landen is het te duur voor Syriërs. Ik ben bang om een kind te krijgen met een ziekte of beperking.

“Tot dan, als de situatie erop vooruitgaat, wat onwaarschijnlijk is, ben ik blij hier mijn mensen te kunnen helpen.”

Twee jaar geleden, wanneer Jihad besloot om te specialiseren in plastische chirurgie, dacht hij aan de tienduizenden kinderen met verwondingen.

“Ik wou dat ik hier kon blijven en zoveel kinderen kon helpen om zo mooi eruit te doen zien als ze werkelijk zijn.”, legt hij uit.

Er wordt geschat dat 55.000 Syrische dokters het land hebben verlaten sinds de start van de crisis. Slechts 43% van de ziekenhuizen is volledig operationeel en het resterende personeel staat zwaar onder druk in gebieden met hoge bevolkingsverplaatsing.
Terwijl de crisis verder uitdiept zonder een einde in zicht, blijven veel families blootgesteld aan watertekort, een beperkte toegang tot onderwijs en gezondheidsvoorzieningen. Op dit moment zijn er 8 miljoen intern ontheemde Syriërs die mogelijk vluchteling kunnen worden.

Hanaa Singer, UNICEF vertegenwoordiger in Syrië, zegt het volgende over de situatie:

“Er zijn miljoenen mensen zoals Laila die er voor kiezen om te blijven in plaats van de levensgevaarlijke tocht te ondernemen over de Middellandse Zee. Ze dromen van een betere toekomstig voor zichzelf én hun kinderen. Zij hebben de hoop niet opgegeven, en wij mogen hen niet opgeven”

Word Meter of Peter

Steun de kinderen in Syrië

*Blog geschreven door  Razan Rashidi. Namen zijn aangepast.