Een Syrische vluchtelingenfamilie maakt een nieuwe start in Berlijn

“We maakten iedere plek waar we voorbij kwamen speciaal door foto’s te nemen,” vertelt Amira Raslan, een Syrische van 26 jaar oud, die vandaag met haar gezin in Berlijn woont. “Telkens we een grens overstaken, zeiden we tegen elkaar, ‘O, wat fijn’ We zijn in Servië aangekomen! Foto!’ We wilden niet dat het op een vlucht leek, eerder op een familieuitstap.”

De Raslans ontvluchtten Homs in Syrië in 2012, toen de frontlinie opschoof tot in de wijk waar ze woonden. Tanks rolden door de straten, gevolgd door soldaten te voet. “Ze gingen van huis tot huis om mensen te vermoorden. Meisjes werden verkracht voor de ogen van hun familie,” herinnert Amira zich.

“We zijn onmiddelijk vertrokken, zonder extra kleding, zonder iets.”

De familie kwam in Duitsland aan in december 2015, nadat ze twee jaar hadden doorgebracht in een vluchtelingenkamp in Libanon en na de gevaarlijke oversteek per boot te hebben gemaakt naar Griekenland. Daar kregen ze eerst onderdak in een school die was omgevormd tot opvangplaats. Nu wonen ze in het Marienfelde opvangcentrum,  gebouwd in 1953 om mensen op te vangen die Oost-Duitsland ontvluchtten. Sinds 2015 wordt het door de regering gebruikt om vluchtelingen op te vangen,voornamelijk uit Syrië, Irak en Afghanistan.

Terug naar school

Toen ze aankwamen in Duitsland, hadden ze problemen om een plek te vinden voor hun kinderen op school, maar een jaar geleden werd de achtjarige tweeling, Jannat en Amr, dan toch toegelaten op school. Karam, 5 jaar, (foto) gaat sinds kort naar de kleuterklas.

“We zijn naar hier gekomen als een gezin, om een nieuw leven te starten, om te leren de Duitse cultuur te leren kennen,” vertelt Amira.

De tocht

Onderweg nam de familie foto’s. “Onze twee jongens waren bang van politiemannen en soldaten,” vertelt ze zachtjes, om de kinderen die vlakbij zitten niet van streek te maken. “Als we er tegenkwamen op onze reis, vertelden we de kinderen dat ze er waren om ons te beschermen, en we namen foto’s van de kinderen, samen met hen.”

“Ik had meer dan 2000 foto’s,” vertelt haar man Khaled, 34. “Ik had foto’s van mijn kinderen van toen we nog in Syrië woonden, van in het kamp in Libanon, van op de boot naar Griekenland, en van onze tocht tot in Duitsland.”

In de chaos van de vluchtelingencrisis in 2015 werd Khaled’s telefoon gestolen toen ze net waren aangekomen. “Ik had toen nog geen Instagram-account,” vertelt Khaled. “Nu zet ik er al mijn foto’s op, zodat ik mijn foto’s niet meer kwijt raak, zelfs als mijn telefoon stuk gaat of gestolen wordt. Het is net een fotoalbum – het zijn de herinneringen die ik wil bewaren.”

Khaled scrollt in zijn telefoon naar de allereerste foto.

“Onze zoon Karam is niet zoals de andere kinderen,” vertelt hij. “Hij is geboren met een beperking. Hij kon niet lopen en kreeg al twee operaties. Ik leerde alle technieken, van massage tot fysiotherapie en paste ze drieëneenhalf jaar toe tot hij kon lopen.”

“Hij was zo gelukkig op deze foto. Het was een keerpunt in ons leven toen hij eindelijk kon lopen en rennen. Het hand en de waterdruppels op de foto symboliseren dat we het verleden uitvegen en dat hij een nieuw leven heeft.”

“Deze foto’s staan symbool voor de tijd voor de oorlog begon, al zijn ze hier in Berlijn genomen. Dit is hoe ik de kinderen kende voor het geweld begon,” vertelt Khaled. Op dat moment woonden we nog in het opvangcentrum. We maakten een ommetje in het park. Het was de eerste keer dat de kinderen in Duitsland speelden zonder angst. Het duurde drie maanden voor ze zich op hun gemak voelden.
De Raslan kinderen hebben zich aangepast aan hun nieuwe leven. Ze zijn alledrie veel socialer geworden naar vrienden en familie toe. “Ze voelen zich niet meer verdrietig, en zijn meestal vrolijk. Ze ontmoeten nieuwe mensen en hebben een nieuw leven,” vertelt hun mama. Als ze politieagenten zien op de straat, groeten ze hen. Ze hebben geen schrik meer van uniformen. ” Vooral Amr had vorig jaar psychologische problemen door de herinneringen aan het geweld in Syrië. Na meer dan een jaar op school en vele gesprekken met zijn ouders is hij veel gelukkiger.

Terwijl Amira en Khaled door hun fotoalbum gaan op Khaled’s telefoon, krijgen ze een bericht via WhatsApp. Het is een video van Khaled’s broer, die nog in Syrië is. Hij is in hun appartement in Homs. Op de video is de huidige toestand van het appartement te zien: er is niets meer.

Er volgen foto’s van de buitenkant van het gebouw en van de straat. Khaled is sprakeloos. Amira zit er roerloos bij.

“Om terug te kunnen keren, hebben we 30.000€ nodig om onze flat te herstellen, vertelt Khaled. “Als ik mijn appartement zie, mijn wijk en de straat waar we woonden, zie ik dat alles verwoest is.” Hij probeert rationeel te blijven, maar de tranen wellen op in zijn ogen. Hij is bezorgd dat hun beschermd statuut zal worden ingetrokken, en dat ze terug naar Syrië zullen worden gedeporteerd. Hoewel de familie zich met rasse schreden integreert in de Duitse samenleving, voelt de grond onder hun voeten nooit stabiel aan.
De nieuwe foto’s die ze hebben gekregen uit Homs zullen geen plaats krijgen in het familiealbum. Dat is gereserveerd voor de herinneringen die ze willen bewaren, zoals de kinderen die voor het eerst in de sneeuw spelen in Duitsland, de verjaardagsfeestjes van de kinderen, …

“Wat onze familie speciaal maakt, is dat we ambitieus zijn en altijd de positieve kant zien,” vertelt Amira. “We hebben het nu beter dan doordien, en de volgende stap zal nog beter zijn.”

Lees meer over de ervaringen van de familie Raslan om zich in Duitsland te settelen na het conflict in Syrië te zijn ontvlucht

Blijf op de hoogte van onze activiteiten in België en in de wereld

Alle foto’s door Ashley Gilbertson / VII Photo voor UNICEF