Veilig noch in goede gezondheid : niet-begeleide kinderen in Calais

De Franse overheid heeft beslist de jungle van Calais binnen enkele dagen te ontmantelen, voor de winter. Ongeveer 1300 niet begeleide kinderen en minderjarigen verblijven nog in het kamp. Nog steeds in gevaar. Deze ontmanteling mag niet voor extra trauma’s zorgen voor deze kinderen bovenop de extreme trauma’s die zij al moeten meedragen door hun vlucht, en mag er niet toe leiden dat een groot deel onder hen onder de radar verdwijnt, opnieuw.

unicef-france_16
In het kamp zijn overal vuren : vuur geeft licht, houdt warm en stelt gerust.

UNICEF Frankrijk herinnert aan de 3 vereisten om dit te voorkomen:

  • De nodige middelen garanderen voor een begeleiding van de niet begeleide minderjarigen in aangepaste opvangplaatsen apart van de volwassenen, rekening houdend met de vereisten van de Kinderbescherming
  • Voorrang geven aan gezinshereniging in ruime zin en in coördinatie met de Britse overheid
  • Vóór de ontmanteling zorgen voor het geven van de nodige uitleg (samen met de lokale NGO’s en door gebruik te maken van tolken) want zonder dit kunnen de ondernomen acties bij de minderjarigen tot onbegrip leiden en wantrouwen

UNICEF Frankrijk en zijn partners blijven waakzaam toezien op de toepassing van deze 3 vereisten. Deze zijn onontbeerlijk om deze kwetsbare bevolkingsgroep te begeleiden tijdens dit ogenblik waarop de risico’s die ze al lopen nog vergroten en om hen te beschermen tegen de netwerken van mensensmokkelaars en mensenhandel waarvan ze slachtoffer zijn.

Daarom vraagt UNICEF Frankrijk de aanstelling van een gekwalificeerd en onafhankelijke persoon die de effectieve toepassing van de begeleidingsmaatregelen voor de niet begeleide minderjarigen kan opvolgen en de eventuele moeilijkheden die zich nog kunnen voordoen.

Tot slot is het absoluut noodzakelijk met het oog op de aankomst van nieuwe minderjarige vluchtelingen een opvangcentrum te creëren in de regio rond Calais, om te zorgen dat dezelfde situatie zich niet opnieuw voordoet en er niet opnieuw minderjarigen gevaar lopen.

“De ontmanteling kan niet los gezien worden van een meer globale aanpak waarbij niet enkel de departementen Nord en La Manche betrokken zijn, maar ook Ile de France en Alpes-Maritimes, met opvangcentra waar de reële bescherming van deze kinderen kan verzekerd worden gedurende hun hele route, voegt Sébastien Lyon toe, Algemeen Directeur van UNICEF Frankrijk.

Tussen februari en mei 2016 trok de fotografe Laurence Geai naar Calais en sprak er in het vluchtelingenkamp met geïsoleerde kinderen die vastbesloten waren naar Engeland te gaan.

De fotoreportage werd gemaakt in het kader van de enquête Ni sains, ni saufs, die de vele gevaren aantoont waaraan de niet-begeleide kinderen blootstaan die in de kampen wonen in Noord-Frankrijk. Deze kwetsbare kinderen genieten geen enkele bescherming en leven in mensonwaardige omstandigheden door gebrek aan voedsel en drinkbaar water. Ook gaan ze niet naar school. Overgeleverd aan smokkelaars, lopen ze permanent gevaar: ongevallen, blessures, geweld en seksueel misbruik.

Deze foto’s tonen ons de rauwe realiteit van het bestaan van deze kinderen, de risico’s die ze lopen en de hoogdringendheid om hen te hulp te komen. Ze herinneren er ons aan dat deze vluchtelingen eerst en vooral kinderen zijn en dat de manier waarop we ze opvangen in onze landen een gedeelde verantwoordelijkheid is. Een uitzetting zonder alternatieve oplossing zal de extreme situatie waarin ze zich bevinden en het gevaar dat ze lopen nog erger maken.

*De voornamen van de kinderen zijn aangepast

Ahmed, 16 jaar, Soedan – Jungle van Calais, februari 2016
unicef-france_1
Ahmed liet zijn ouders achter in Darfour en nam de migratieroute die door Libië gaat. Hij woont al 5 maanden in het kamp in Calais. Zijn doel: naar Engeland gaan ‘om er wetenschappen te studeren”.

Op 1 maart 2016 is Ahmed getuige van de ontmanteling van het zuidelijke gedeelte van de jungle van Calais waar hij dan woont.

De beslissing van de overheid om het kamp te ontruimen, maakt de niet-begeleide kinderen nog kwetsbaarder.

Het gevolg van een ontmanteling zonder gepast alternatief is dat men van heel wat kinderen het spoor bijster raakt. Het volledige kamp ontmantelen, zou de situatie alleen maar verergeren.

Mirzal, 16 jaar, Afghanistan – Jungle van Calais, februari 2016
1-z7n8b2a9dzwlbz7axckula
Mirzal is in februari 2016 alleen aangekomen in Calais. Zijn ouders zijn in Afghanistan gebleven. Het lijkt erop dat hij zich voortdurend in het gezelschap beweegt van een Afghaanse volwassene “die zich over hem ontfermt”. Ze delen dezelfde hut.

Die dag heeft Mirzal erge tandpijn. Bij een Afghaanse kapper in de “jungle” kan hij een moment uitblazen.

De volgende dag profiteert Mirzal van de aanwezigheid van een Engelse vereniging van tandartsen, die organiseren in een caravan.unicef-france_3
In maart 2016 verliet Mirzal Calais en trok naar Parijs. Zijn hut bevond zich immers in het zuidelijke gedeelte van het kamp, dat sindsdien werd ontmanteld. Hij wordt begeleid door een volwassene, bij wie hij kan logeren.
unicef-france_12
Sindsdien heeft Mirzal Parijs verlaten, en is hij naar Duitsland getrokken, ontmoedigd door de vele mislukte pogingen om het Kanaal over te steken.

Bahman, 17 jaar, Afghanistan – Jungle van Calais, maart 2016unicef-france_9
Bahman heeft een plaats aangenomen in een container van het CAP (Centre d’Accueil Provisoire – Voorlopig Opvangcentrum), dat begin 2016 naast het kamp werd gebouwd. unicef-france_13
Deze 125 containers kunnen 1500 mensen opvangen – volwassenen en families. Om een plaats te krijgen in het CAP, moet een minderjarige begeleid zijn door een ‘voogd’. Er is geen specifieke plaats voorzien voor geïsoleerde kinderen zonder begeleiding.

Iyad, 11 jaar, SyriëJungle van Calais, april 2016unicef-france_15
Iyad is afkomstig van de Golanhoogvlakte. Hij kwam begin 2016 in Calais aan. Hij is alleen. Zijn ouders verblijven als vluchtelingen in Libanon. Syriërs die eveneens afkomstig zijn uit de Golanhoogvlakte dragen zorg voor hem. Een ‘oom’ zou Iyad opwachten in het Verenigd Koninkrijk en de jongen wil dan ook de oversteek wagen. Sindsdien lijkt zijn oudste broer, die hij een tijd uit het oog was verloren tijdens de tocht, ook in Calais te zijn aangekomen.

Voor de kinderen in het kamp in Calais speelt het dagelijks leven zich bijna uitsluitend buiten af en in groep. Ze spelen samen, eten samen en wassen zich samen.

En overdag slaat de vermoeidheid toe, want ‘s nachts proberen ze het Kanaal over te geraken.

Zaher, 16 jaar, SyriëJungle van Calais, april 2016unicef-france_17
Samen met zijn vriend Mussab, die 20 jaar oud is, gaat hij proberen Engeland te bereiken, door aan boord te komen van een vrachtwagen. Ze voegen zich bij een groep die op weg is naar de snelweg. Hun strategie: ze verstoppen zich in een park, breken takken af om de snelweg te versperren zodat vrachtwagens verplicht zijn te stoppen en proberen dan aan boord van een oplegger te geraken. De meesten onder hen worden gesnapt maar toch slagen enkele vluchtelingen er af en toe in zich te verstoppen tussen de goederen.

De jongens doen nu al vijf maanden lang dagelijks een poging om over te steken.unicef-france_18
De blessures die ze hebben opgelopen tijdens deze pogingen, zijn niet meer te tellen. Als ze niet worden verzorgd, kunnen ze infecties krijgen met ernstige gevolgen.

Sufyan, AfghanistanJungle van Calais, mei 2016unicef-france_19
Sufyan komt uit een streek niet ver van Afghanistan. Door het overlijden van zijn vader, is zijn moeder hertrouwd met zijn oom, een Taliban, die gedreigd heeft het kind in te zetten in een zelfmoordaanslag. Het is zijn moeder die ervoor gezorgd heeft dat hij naar Europa kon vluchten.

unicef-france_20
De jongen was op het moment van de reportage al 8 of 9 maanden in Calais. Hij heeft er een volwassene ontmoet in de ‘jungle’. Hij blijft voortdurend bij hem om beschermd te worden. Die avond gaat hij nogmaals proberen naar Engeland te gaan met een groep Afghanen.

Sufyan, Zaher, Iyad, Bahman, Mirzal en Ahmed hebben dringend bescherming nodig en hebben nood aan opvang die aangepast is aan hun situatie, een plaats waar ze zich veilig voelen en waar ze langere tijd kunnen blijven, waardoor ze zelfvertrouwen kunnen opbouwen en uit de buurt blijven van smokkelaars en volwassenen met slechte bedoelingen.

De aanbeveling van UNICEF is de situatie van elk kind afzonderlijk te evalueren en alternatieven te vinden, alvorens een uitzetting ook maar te overwegen. Zonder deze maatregelen, zullen de kinderen blootgesteld worden aan nog gevaarlijker situaties dan die waar ze nu inzitten in het kamp en zullen ze nog meer overgeleverd zijn aan de risico’s van mensenhandel.

De samenvatting van het rapport ‘Ni sains, ni saufs’ in het Nederlands

De volledige versie van het rapport ‘Ni sains, ni saufs’ in het Frans

Doe een gift voor de kinderen in nood